Terra de ninguén

Xa me dicía Aida "os 22 son a mellor idade". Si. Non sei se a mellor, mais sen dubida que por min non pasaron desapercibidos. Este ano conseguín tantas cousas... Acabar a carreira na primeira tirada de dados, un verán inesquecible, xogar a ruleta da fortuna e gañar un traballo xenial a un prezo máis alto do que apostara, palabras inexistentes, sentimentos ocultos que sairon á luz, coñecerme máis a min mesma... Ti. Nós. Elas. Cada segundo dos 365 días teño un bo recordo. Si: SON FELIZ.

Agora so espero que os meus presentimentos non sexan certos e que ese ano que comeza nunhas semanas, ese 2008, ese ano que contén o meu número favorito, sexa mellor aínda. Mentres estedes comigo, xuntos imos a máis.

PD.: Non son do PP, pero o eslogan viña o pelo. 

Agora que acaba o ano, chega o momento de mirar atrás e ver o zapping persoal do 2007, que fixemos ben, que fixemos mal, que non cambiamos e que melloramos. Todos erramos, pero parece que hai poucos que se den de conta. E os que se dan, parece que deixando pasar o tempo se lles perdoa, pero está claro que calando non se arregla nada. Por un mellor 2008. Nós seguiremos aquí, máis lexos ou máis cerca, para cando nos necesites.

"Y sabes que lo digo de verdad
que no voy a fallarte en nada
Que tengo mucha fuerza de voluntad
que no te fallaré en nada

Promesas que se perderán en estas cuatro paredes
como lágrimas en la lluvia se irán

Y rompo las promesas que me hice a mí
prometo pensar en ti
ahora prometo sólo pensar en ti

¿Dónde estabas entonces
cuando tanto te necesité?
Te necesité."