Terra de ninguén

Bendigo as novas tecnoloxías que nos fan a vida mais fácil e maldigo as que nos absorben.

Bendigo as novas tecnoloxías que axudan a salvar vidas e maldigo as que as quitan.

Bendigo as novas tecnoloxías que nos permiten viaxar en cuestións de minutos e maldigo as que nos convirten en apéndices dunha silla.

Bendigo as novas tecnoloxías que nos permiten comunicarnos máis facilmente entre nós e maldigo as que fan que cada vez a comunicación humana sexa menor.

Podería seguir así cero entre cero infinito.

Esta semana perdín todo o que tiña no meu ordenador: traduccións, glosarios, traballos de investigación, fotos irrecuperables, fotos recuperables, música (a miña música), etc. Toda unha vida de cousas tiña e cun simple parpadeo de cursor sobre pantalla negra desaparece... A tecnoloxía ten as súas vantaxes e desvantaxes, mais o caso tamén é como cada un a empregue.

Que ben se conservan esos manuscritos do século XII...

Aish...

¿Que facer se queres falar e non existen palabras? Suspiras? Calas? Sorrís? Inventas? Berras?

A linguaxe é un sistema de comunicación moi incompleto e impreciso. Cada palabra ou sintagma intenta expresar un concepto, mais... ¿cantas veces non existen verbas para describir un sentimento, un acto ou unha idea? Ou ¿cantas veces si existen, pero quédanse a medias?

Miradas, xestos, sons... todo complementa ás palabras, mias non sempre son suficientes.

En ocasións o mellor é a telepatía, un medio que non entende de letras mais si de verdadeira comunicación.

Onte ía eu soa no autobús baixando do Cuvi, cando de repente decateime de que no medio e medio dos carriles había un zapato. Non era un zapato calquera. Era un zapato de home, de punta, de pel de serpe. O primeiro que pensei foi "é dun accidente", mais non vin ningún resto de cristais ou pista de que esa fora a solución perfecta. E entón pensei "joder, Lucía, tamén sempre veñen á cabeza as peores ideas" e comecei a pensar as posibilidades polas que ese zapato podería atoparse no medio da Avenida de Madrid.

-Se cadra un ricachón, montando unha festa na parte de atrás da súa limusina, nun arrebato apaixoado coa tía en tanga que lle comezaba a quitar a roupa, sacouse o zapato con tanta forza que sen querer saiu despedido pola ventana que estaba aberta para paliar as altas temperaturas que subían no asento traseiro.

-Se cadra un raparigo emigrante que vende artigos de imitación, cruzando a rúa a toda présa, deixou atrás un dos seus zapatos hiperbaratos de Camper ou sabe dios qué.

-Se cadra un grupo de ladróns que actuara facía unhas horas no Corte Inglés e roubara todo tipo de artigos caros, na súa fuxida nunha gran furgoneta negra comezara a tirar pola ventana todos aqueles artigos que non lles gustaban.

-Se cadra uns tíos dunha nave espacial déronse de conta de que tiñan máis peso do permitido e decidiron por votación desfacerse dun deles. O corpo do desafortunado desintegrouse no espazo, mais o zapato, de gran calidade, resistiu toda clase de dificultades e foi aterrar en Vigo.

-Se cadra formaba parte dun xogo de rol pola cidade no que o zapato era unha pista do camiño a seguir, debido a súa afilada punta que empregaban como flecha indicadora.

Tantas opcións... Algunha outra idea?

Canto se aprende con alguén que ve documentais... :P

A lúa escapa de nós e non me extraña, acabamos con todo e ela ha de sentir medo.

Seica co cambio climático e o derretemendo dos polos está a subir o nivel do mar e os niveis de flujos e reflujos dos océanos fan que aumente a fricción das mareas. Esta fai que a rotación terrestre sexa máis lenta, polo que os días son cada século 0,002 segundos máis longos e estase a variar a posición do eixe da Terra (o "momento angular"). Seguindo unha tal Lei de Conservación do Momento Angular, o momento angular perdido pola Terra gáñao a Lúa, a cal depende totalmente do noso campo gravitatorio. Polo tanto, a lúa afástase de nós lentamente, uns 4 cm por ano.

Menos mal que non estarei viva para cando desapareza...

P.D.: do 432 a.C. ao 46 a.C. empregábase o calendario lunar.

P.D.1: o noso calendario é gregoriano (polo tío que o inventou) e non griego. ;) jejeje

En 22 anos que levo de vida xa tomei decisións mellores ca estas...

Vin o anuncio desta revista e non me puiden resisitir a colgala...

En fin. No comments.