Terra de ninguén

Xa estou aquí de novo, tras un mes de ausencia por esta pequena terra, miña e de ninguén ao mesmo tempo...

"Que tal?!" preguntarédesme. E eu o primeiro que digo é "Xenial. Deume moita pena volver". E aí queda iso. Son incapaz de facer un breve resumo do que vivín, do que experimentei e do que sentín nesas 3 semanas. Podería votar horas e horas falando de anécdotas, de conversas, de sentimentos, de plans... Algunhas xa tivéstela oportunidade de ir sacándome información, outr@s aínda non. Mais non me gusta facerme pesada, así que se alguén quere saber que pregunte.

Moitos dos posts que publique a continuación serán cousas que escribín no meu pouco tempo, ou simples anotacións e observacións. Esos 20 días influiron moito en min, afianzaron cousas que xa cría e abríronme os ollos en outras.

Sen máis volvo a resucitar este espazo...

"Con los pies en el suelo y las manos levantadas.

Observarse adentro desde fuera

y mirar afuera desde dentro.

Conectarse para actuar y...

desconectarse para soñar.

Al conjunto de estos actos se le llama estado Ingravitto".

En días de sol como hoxe, nos que a felicidade corre polas miñas veas gustaríame facer como en Melissa P., enfundarme os cascos coa miña música, cerrar os ollos e deixarme levar en medio da rúa, levantando os brazos, movéndome ao son de cada nota e intentando sentir cada partícula de luz e aire coa punta dos meus dedos, aislándome do exterior e voar sen ás.

"¿Por qué han de ser escondidos los secretos y los sueños?"

Se non o fixéramos, sempre poderíamos saber respostas a moitas preguntas. As persoas somos realmente complicadas. Un "si" pode ser un "non" e un "non" un "si". Unha mirada de odio pode esconder un "quérote" e un bico pode mollarte con desprezo oculto...

¿Onde están os nosos libros de instrucións?

...é arte.

...é unha forma de vida.

...é unha droga.

...é unha terapia.

...lévate de viaxe gratis.

...é soñar.

...é un alivio... e un tormento ás veces.

...é unha lingua internacional.

...é diversidade.

...seca bágoas... e axuda a chorar.

...fala contigo.

...enche os teus silencios.

...axuda a recordar... e a olvidar.

...pode pasar desapercibida e deixar huella ao mesmo tempo.

...

...É VIDA.

Cal é a túa banda sonora vital? A miña fórmana miles e miles de cancións diferentes. Momentos asociados a cancións e cancións asociadas a momentos. Recordos... Feitos... Soños...