Terra de ninguén

Pon unha canción que che faga voar e deixa meterte nesta imaxe.

Imaxina que está o día totalmente despexado salvo unhas cantas nubes tímidas que van flotando, bailando ao son da túa música.

E ti decides subir nunha e deixar que as follas desas árbores brancas che acaricien suavemente a túa pel.

E entón velo todo claro.

Felicidade.

P.D. Recomendacións

Explosions in the Sky-The only moment we were alone

Godspeed You Black Emperor-Speed Garage

Sigur Ros-Gong

Kings of Convenience-Build Up

Mogwai-Travel is dangerous

Teño ganas de marchar xa. Non sei onde, mais quero irme. Si, quero fuxir.

Por moito que me pese, por moi egoísta que me pareza neste momento ou en calquera, quero poder volver a vivir cada instante.

Levo un verán moi bo e levo un verán moi malo.

Depende de a que hora decida facer a avaliación. Se me colles na casa, pode ser que che diga que todo é unha puta merda. Menos mal que as horas que paso nela redúcense a cando durmo, como e me cambio. Mais despois penso en todo o demais, en tódalas noites de festa, charlas, tolemias, risas, chorradas, máis locuras... e a balanza cambia cara o outro lado. Aínda bueno que me podo aferrar a eso... que teño xente que me faga olvidar durante horas, consciente ou inconscientemente do favor que me fan.

Mais esta situación faise insufrible. Gústame estar aquí sen ter preocupacións, durmir sen malos soños, rirme, velos rir, falar sen tapuxos. Confórmome con falar, algo que aquí se fai difícil cada día que pasa.

Onte chegoume a miña vía de escape tan ansiada: a carta de aceptación como voluntaria en Inglaterra. 3 semanas lonxe desto. Aínda que como son adiviña, sei que non me vou despegar delo, que o teléfono será o fío que me manteña amarrada a tantos kilómetros de distancia. Espero equivocarme.

E despois, reenganche coa volta a Vigo. 5 días de descanso VS 2 de ralladas.

Non fagades caso. Non preguntedes. Eu enténdome...

Gracias a todos aqueles que me fan a vida un pouco máis feliz cada día. Disfruto cada minuto que a vida me permite disfrutar.

Alguien debería inventar qué podemos hacer
con las cosas que no sirven para nada y que no podemos tirar
Mi matadero clandestino hace algo parecido
Qué le voy a hacer si no vamos a la misma velocidad

Si suelto el alma por la boca y todo el día me despisto
La radio no funciona, esta peli ya la he visto
Si no quiero hacerte caso y tengo goteras en el corazón

Qué puedo hacer si ya no te quiero
Si ya no quiero verte más
Sólo quiero estar en mi matadero, en mi vertedero
Sólo quiero descansar y guardar la ropa

Sólo puedo recordar...
Mi matadero clandestino como mi escapada
Si me dices que no si me dices que no
Nuestra vida está doblada
ya descubrí... my big station

My Big Station va en movimiento sincronizado
Y él nunca me ha fallado
Reconozco enormemente cuando todo está empezando

Si algún día tú te vas a mí me da igual
Si algún día yo me voy tú te morirás
Eso sólo son patrañas no me creo nada
Si te pones a gritar me verás la cara
Qué le voy a hacer si no vamos a la misma velocidad

Qué puedo hacer si ya no te quiero
Si ya no quiero verte más
Sólo quiero estar en mi matadero, en mi vertedero
Sólo quiero descansar y guardar la ropa

Sólo puedo recordar...
Mi matadero clandestino como mi escapada
Si me dices que no si me dices que no
Nuestra vida está doblada
ya descubrí... my big station
Ya descubrí... my big station
Si me dices que no si me dices que no
My Big Station
Si me dices que no si me dices que no
My Big Station
Si me dices que no si me dices que no
My Big Station

MOMENTO SURREALISTA DA NOITE DO SÁBADO: MI MATADERO CLANDESTINO NA LENNON. (momentazo)

Sí, o que oídes. A moitos entraralle a risa e dirán “Sí, Lu, xa o sabemos, pero tampouco é para tanto”. Sí que o é. ¿Sabedes qué é síndrome da abstinencia? ¿O mono? Algúns saberano por propia experiencia, outros de oídas, outros por películas, mais nada como sentilo ti mesmo. Unha persoa, cando recibe unha dose continuada dunha droga ata tal punto que crea unha dependencia física e psíquica desa sustancia, considérase un drogadicto, un yonki, un chámalleX. Cando esa misma persoa, por algunha razón, deixa de consumir esa droga sufre da síndrome da abstinencia, o que todos coñecemos como o “mono”. Sínteste con desexos moi fortes de volver a ter a túa dose e se non a tes, sínteste mal. E pensas en cal será a próxima vez que poderás disfrutar dese alivio, deso que tanto che gusta e che calma o sufrimento.

Son unha yonki dos amigos. Soa raro, pode que estúpido, mais así é como me sinto moitas veces. Acostúmbraste a ver a xente tódolos días, a pasalo ben con eles e despois fáltache un par de días e sínteste como que che falta algo, como que queres volver a ter outro chute de risas, de conversas, de bicos e apertas. Menos mal que os peores días són os 7 primeiros.

Uns van e outros veñen, marcho de Vigo e boto en falta ás rapazas, cada unha nunha punta do mundo e marcho de Lestedo e boto en falta a toda a tropa. Mais nunha semana acércase o meu periodo de desintoxicación. Será duro. A algúns véxo@s de visita en visita, dende Madrid, Coruña, Ponferrada...son unha droga forte, que te deixa kao en poucos días, mais acostúmaste a doses pequenas e intensas. Outros velos de festa en festa, día sí e día tamén. Pasan dúas semanas seguidas (sen chegar á sobredose, claro) e acaban as festas, chegan os días sen nada interesante que facer e buscas calquer excusa para velos, sexa unha casa abandoada, unha partida de parchís, unha terapia de choque ou unha auga mineral sen gas e sen tapa. E se che din que non, se pasas uns días sen velos, fáltame algo. E despois están esas dúas lerchas que pasan un verán comigo enteiriño, TÓDOLOS DÍAS, durante máis de dous meses e chega un día e plaff, xa está. Comeza de novo o curso, as findes intensas, as conversas por messenger, as escasas chamadas, os e-mails kilométricos...

Non me da chegado este sábado.