Terra de ninguén

Normalmente dise que os seres humans traballamos para poder vivir, pero eu non creo que sexa desta maneira. Estamos nunha epoca na que se vive para traballar, por moi triste que sexa. Pero por que? Porque somos escravos desta sociedade consumista. Hoxendia se non se ten un ordenador propio, un coche de ultima categoria, unha television de pantalla extrafina, conexion de interntet a velocidade da luz... parece que non somos felices. Canta xente hai sen traballo? Moitas.E sen cartos? Ainda mais.
O que teriamos que facer seria reducir os horarios de traballo para que todo o mundo puidese traballar e ganhar o seu sustento. Desta forma, teriamos mais tempo para disfrutar da vida, concentrarnos no que en realidade fai que valga a pena vivir. Pero claro, se facemos esto, teriamos un soldo inferior. Menos cartos! Uffff! Que problema! Esta idea non convenceria a case ninguen. Pero eu sego a crer un pouco nas utopias... Se baixasemos o noso nivel de vida, cos cartos que ganhasemos poderiamos vivir de sobras e ter mais tempo para facer o que realmente nos gusta. Pero a quen beneficia esto? Esta claro que aos gobernantes non lles interesa...
Nada, un pouco das minhas comeduras de cabeza, monologos interiores, utiopias utopicas.

No envuelvas tu mente con tu pelo, deja que el viento lo sacuda y al final tu corazon respirara bocanadas de libertad. Seca esas lagrimas que empanhan tus ojos e impiden que brillen. Que tu boca deje escapar eso que siempre sientes, porque la verdad es el mecanismo que debe mover el mundo. Que no se te olvide.

Esa foi a conclusion que sacou Gema ao final da noite, dito con esa arte que ten e ese acentazo de Xaen. "Loh hippi tambien creen en Dio". Pois si, ali estaban mais de 20000 persoas, as 5 da manha rodeadas por un entorno totalmente adecuado para o acontecimento: o amencer. Foi unha das cousas mais bonitas que vin na minha vida, e iso que xa vira amenceres antes. Mais de 20000 persoas de todalas clases, nenos, hippies, vellos, de todalas partes... E ali estabamos todos, adorando o gran Sol, vendo como se erguia e despreguizaba as 5 da manha. Para el debe ser un acontecemento dos mais grandes, unha das suas maiores adoracions. Para nos unha das mellores cousas desta creacion (chamalle X).
Sen dubida que voltarei, foi toda unha experiencia. Estiven sen palabras as 12 horas de ritual.

Gracias. Es lo que os puedo decir.
Gracias por haber escogido Bristol como ciudad de destino,
gracias por dejar que os conociese,
gracias por entrar en mi vida,
gracias por todo.
Este año no ha sido una experiencia cualquiera, ha sido LA experiencia de mi vida (al menos por ahora).
No se que mas decir.
Que he cambiado, gracias a todos.
Somos todos muy diferentes y gracias a eso me llevo una mezcla de opiniones, culturas, gustos...
Entre todos, con lo que me habéis aportado cada uno, me habéis ayudado a madurar más,
a ver la vida de una forma distinta, a disfrutar cada dia y a olvidarme de los problemas.
Las lagrimas aún resbalan por mi cara al pensar en vosotros.
Espero veros muy pronto.
ESTO NO ES EL FIN, SIMPLEMENTE UN PUNTO Y APARTE.

Este ano sen dúbida foi un dos anos nos que máis xente coñecín e a verdade é que quedei bastante satisfeita. Preguntarédesvos: satisfeita de que?? Pois de conciencia social. Tiven a oportunidade de ver que a unha boa parte tiña as mesmas preocupacións que min, cousa que me alegrou. Fai tempo alguén preguntoume: cres nas novas xeneracións?? E a miña resposta inmediata foi NON. Como vou a crer en persoiñas que agora so se preocupan de estar enganchados a unha consola ou de que a sua camiseta sexa do Tomy jilfinjer ese. Así non se vai a ningunha parte.
Pero despois comezas a ter conversacións sobre temas trascendentais cun montón de xente. Comezas a ver que a xente ten preocupacións. Onde iremos a parar se seguimos asi? Por que tanta inxustiza? E todos nos alegramos de ver que a outra persoa pensa da "mesma" forma. A única solución para un cambio é empezar pouquiño a pouquiño, coa palabra. Nós, os que cremos que o mundo debería ser máis xusto, máis equitativo... debemos facernos escoitar. Podemos empezar polos amigos, pola familia e pouco a pouco creo que a xente irá adquirindo de forma indirecta novas ideas. O que hai que facer é abrirlle os ollos á esa xente sumisa ós novos sistemas. Iso fixo un amigo: empezou con seus pais, ó principio tomábano por tolo, pero despois foi observando que co tempo xa non lle chamaban tolo, senón que o escoitaban e asentían, e máis adiante eran eles mesmos os que defendían esas ideas nos seus círculos de amigos.
Pode que nos leve tempo, pero o caso é intentalo e non abandoar.
O truco esta na educación: se conseguimos que unha parte considerable da poboación cambie pouco a pouco conseguiremos que á hora de ter fillos e educalos, estes comecen a pensar así desde o principio.
O final as nosas conversacións sempre acaban con: teño claro que marcharei por ahí, aínda non sei onde, pero marcharei a axudar onde faga falla.
Vexo que non son eu a única que creo nas utopías.
Por certo, quen sexa afecionado á lectura recoméndolle: "Las nueve revelaciones" de J. Redfield