Terra de ninguén

Litros de alcohol, corren por mis venas mujer... Bufff, estas festas son a caña, deberian facerse minimo 5 veces ao ano.
Agora son eu a non teño voz Eli! Normal, a de onte foi... Viva a bodega de vedra e os sacos de durmir!!!!! Para repetir agora mesmo, bueno, agora agora, o q se di agora paso un pouco, pq teño unha Sr. Resaca... Eva no te vayas!

Sentome diante do ordenador sen saber como dicir o que se me pasa pola cabeza, e é que a min esto de escribir para que outra persoa o lea nunca se me dou moi ben..pero a situación requíreo...Vásteme, e eu teño medo, medo a estar sen ti, medo ao esquecemento, medo a distancia, medo a toparme arruinada por mor das chamadas internacionais...MEDO!vouche votar de menos, pero non podes imaxinarte nin nun so intre canto che vou precisar..todo esto ti xa o sabes, sabes que eres a persoa que escoita, a persoa que esta ahi cando todo anda mal, a que me encobre para que Fito siga conseguindo facerme dano(anke sea sen intención...)a que me é capaz de advertir que unha bagulla esta a punto de face-la sua cruel aparición e me da e ánimos para sorrir e matar esa mala sensacion de sentirse nun pozo infinitamente fondo, no que ti eres a persoa que tira a corda para poder volver a asoma-la cabeciña por entre a boca do pozo...eres a compañeira de festas, de mexadas, de tajadas, de Bacardi Limon con Coca-Cola(mal que me pese por ter tido que vota-lo alento en algunha situación comprometida...)compañeira de ceos, e INFERNOS(eso xa non vai ser o mesmo namentres ti estes fora, nadie canta coma ti o NON ME TOQUE-LO CHOCHO)Quen vai vir conmg a ve-lo DEMO do Inferno?????NINGUEN!!!!!non se pode tapa-lo ceo con retal de tea...chega o fin dsta declaración de profunda ademiración, amor(do de verdade, do sincero, do que dura polos seculos dos seculos,amen)Vouche precisar moito, asi que deixa a xanela da casa donde vivas un pouquiño aberta para que me oias se berro, eu ei de deixa-la miña aberta de par en par para oir o mais minimo laio...querote infinito, sabelo pero como me gusta sentirme querida, eu procuro que os demais se sintan coma min. Desexo que todo che vaia ben, merecelo.Sempre estarei para ti e para todo o que necesites.Si te sintes a metade de ben que eu me sinto contigo, serás feliz, seguro.1bkz de min para ti.

Agora que me puxen a facer a maleta, pouco a pouco vou asimilando que marcho. Xa sei que son horas..., pero ata o de agora, da xente da que me despedía non me daba conta de q ata dentro duns meses non a ía ver, era mais ben un ata mañá. A verdade é que me espera un ano que vai a ser moi diferente ao q levo vivido, non por estar fora da casa, pq xa levo 2 anos practicamente fora, senón polas miñas futuras experiencias. E a verdade é que me alegro de ir tal e como vou, á aventura, sen casa nin nada de nada, porq son unha persoa á que lle gustan os retos, e que non lle den as cousas feitas. É unha forma de poder ver ata donde podo chegar, pasarei momentos bos e momentos malos, pero sei que todo iso me vai a servir de moito. Xa vos contarei con detalle o que me vaia sucedendo, se é que ala teñen a delicadeza de facilitarme internet... Pois iso, ata pronto Galiza, e ata pronto todos aqueles que sigan de vez en cando esta blog.

hola a todolos mosinhos que visiten esta blog. weno, que sepades que chegei sa e salva e que esta cidade e chulisima (non tenhen un maldito til...), esta chea de casinhas pequerrechas, igrexas enormes goticas, e pubs carisimos, jajajja. weno, aqui todo e carisimo... o malo e que a nosa busqueda de piso non nos esta a sair demasiado ben... aqui non queda nada para ocupar, esta xa case todo alquilado e temos que ir ata o cu do mundo se queremos durmir nalgun sitio... estos dias e un agobio, polo q non podo disfrutar moito da experiencia, pero espero que en canto poida instalarme nalgun sitio, esto sexa inolvidable... pois iso, coidadevos moito que eu intentarei facer o mesmo... un biko para todos.

pos nada aqui estamos, oxe e sabado e esta todo cerrado, menos os timazos de bares e cafeterias, jajajaja. e aqui, fundindome 2 libras (3 euros!) nunha hora... e nada, pasando o tempo para non rayarme co do piso. estamos considerando facernos okupas, pq non esta penado pola lei, ou irnos a unha igrexa e solicitar asilo... onte foi un dia moi duro, e creo q todolos dias van a ser asi, ata q polo menos tenhamos donde tirarnos.

ola de novo a todos, jau ar yu? ai am fain, cenquiu. :)
pois oxe xa tou mais animada, pq encontramos unha casinha moi currinha e tamos pendientes miriam mais eu de se lles mola aos outros dous, pq se non lles gusta imos buscarnos un par de injlesinhos para compartir (todo sexa por aprendelo idioma... jajajaja). onte tiven (bueno, tivemos en xeral) un gran baixon moral, pero todo se arreglou cando collemos forzas e nos agarramos as poucas ganas que nos quedaban de movelo cu, pq asegurovos que facia moito q non andaba tanto...
e nada mais, agora esperando a ter onde durmir ben, a minha duchinha e todo iso.
o albergue e cojonudisisimo, conhecemos a un monton de xente, sobre todo espanhola, e botamonos unhas risas todos. despois conhecimos a un italiano, co q imos ir oxe a cear (descubrimos unha asociacion catolica, na q non che comen o cerebro e q pagar 2 libras por unha comida e hai xente de todolos paises, e oxe imos ir a ver q tal).
aqui a maioria da xente e a canha, son moi amables. onte fomos a buscar outro albergue e estabamos mazo perdidas e nos encontramos a unha parexa daqui q nos intentou guiar, moi simpaticos, despois un executivo q andaba mais perdido ca nos preguntounos nun bar polo albergue sen nos pedirllo e por ultimo encontramos un vellinho q era a hostia, que nos levou ata o sitio (o unico!) e q nos comezou a falar do petroleo en china e de q nos daba clases de ingles se queriamos e q nos ensinaba a cidade, pq estaba moi interesado nas culturas e blablabla. unhas risas.