Terra de ninguén

bueno, agora q xa tenho casa (si, increible, tenho un sitio no q durmir!!!!), pois dedicareime a contarvos o rarinhos q son estes ingleses e as paranoias q nos acontecen aqui, en terras bristolenhas. Para empezar, quero que sepades que aqui esta chovendo a cantaros e que as inglesas tenhen os cojones de sair pola noite en minifalda (o 90 % saen en minifalda) e en sandalias!!!! (o mais conhero e q saen sen chaqueta, andan en tirantes toda a noite... taran moi quentes pq eu vou enfundad no meu abrigo ata os pes). onte fomos a dar unha volta pola noite e flipamos co consumismo que hai aqui, eran as 2 da noite e todo dios estaba jalando a desesperada, as hamburgueserias e os puestos ambulantes de kebab traballaban a toda maquina pq non daban feito... weno, xa se me acaba o tempo para escribir, asi q manha seguirei con mais cousinhas.

jajajaja, q risas nos votamos... o outro dia estaba miriam facendo unhas tostadas na sarten cando de pronto comezou a sair un fiinho de fume cara riba. de supeto: ninoninoninonino!!!! a puta alarma de incendios estaba soando e nos todas acojonadas pq aqui se venhen os bombeiros a tua casa tes que pagar unhas 200 libras, e non estamos como para tiralos cartos asi... pois saiu a rua toda fostiada e colleu o primeiro ingles q se lle pasou por diante e dixolle que entrara. cando nos demos conta tinhamos a casa chea de guiris q tinhan tanta idea de alarmas coma nos. ao final entrou un rapaz que no la apagou e que para rematala xogada puxose a tirarnos os trastos intentando falar espanhol, q tio!!!! senhoriras, if it sounds another day i'll come to salvaros, andele andele. jajajaja. agora cada vez que queremos cocinhar estamos co ollinho de que non se queime nin o mais minimo a comida, pq senon xa temos ao pesado na casa. :)

outra anecdota foi a dos carros do ASDA. o ASDA e o supermercado do que somos clientes numero un, pq encontramos a comida a precios incluso mais baratos que en espanha! bueno, pois este esta ao lado da nosa casa. o primeiro dia q nos instalamos tinhamos que facer unha megacompra, polo q decidimos levarnos un carro para casa. cando iamos saindo do centro comercial vimos que unha roda non andaba, q mala sorte, joderase a roda! volvemos a por outro carro para facer o cambialas cousas e cando volviamos a sair, volveuse a "joder" outra roda. desto q miramos cara o muro e vemos un cartel que pon: os carros que pasen esta linha vermella quedaran automaticamente bloqueados. (!) Flipa! nos non nolo creiamos, ou e q somos un pouco paletas (pq eu iso en espanha non o vira) ou non sei, pero estivemos todas alucinando un bo cacho... agora xa somos unhas expertas en levarnos os malditos carros, temos unha tecnica especial (pero ainda non descubrimos como conho funciona o sistema ese de seguridad).

Oxe comezo a minha primeira clase neste pais, e sabedes cal e? Teatro! Como todos os que me conhecen ben saben que me encanta facer teatro, e despois de 2 anos de sequia, xa era hora de retomalo. Xa fixen a matricula, e a verdade e que tenho un horario de risa, os venres non tenho clase, os lunes unha hora, os martes catro, e os mercores e xoves duas... eu non sei o que fan aqui, pero empezan mais tarde que nos as clases, acaban a mediados de xunho (se tenho sorte pode que acabe a finais de maio) e tenhen un mes de vacacions en semana santa e navidades... O que pasa e q estos son dos de moito traballo na casa e na facultade nin rascala... Bueno, a ver que pasa, xa vos contarei...

O outro dia iamos miriam mais eu buscando no albergue Backpackers cando nos perdimos... Preguntamoslle a un par de ingleses a ver se sabian onde estaba, e dixeronnos que fosemos con eles que ian nesa direccion. Cando chegamos a unha rua dixeronnos como chegar. Seguindo a suas indicacions fomos a dar a un sitio que tinha pinta de todo menos de albergue... Enton preguntamos a un executivo que resulta que andaba mais perdido ca nos... Sen pedirllo entrou nun bar e preguntou a ver onde andaba o maldito albergue ese. Despois saiu e dixonos o que lle contaran, e seguindo as suas instruccions, volvemos a perderonos... Por ultimo encontramos a un esperpento de vello, que nos recordaba a Bicman (ou como se chamase, aquel tipo que tinha un programa na galega, "O mundo de Bicman", que saia unha rata), pero co pelo blanco. Pois o tipo comezou a falar connosco e levounos ata o sitio (milagro!!!).Falounos de mil historias, centrandose sobre todo na causa de que subise o petroleo na China (??) e dixonos que cando quixeramos que lle deixaramos unha mensaxe nun buzon que tinha non sei onde, porque se queriamos podia axudarnos co ingles e facer de guia turistica pola cidade (para ensinarnos os puntos en comun entre Bristol e Americaca...). Ai quedou a cousa, pero o outro dia volvimos a encontrarnolo nunha tenda e dixo que nos deixara unha mensaxe no albergue para que fosemos os domingos e os mercores a un pub no que tocaban jazz en directo e asi manter conversas con el... Hai xente que esta un pouco jamada, pero todo sexa por practicar o ingles!!!! jajajaajaja.

Resulta que os carros estes do ASDA tenhen un mecanismo nunha roda que se comunica cun satelite que envia un sinal sobre a zona do centro comercial e dos aparcamentes e en canto saen do perimetro inmovilizanse...
Como se rayan estes guiris...

Pois si, a movida bristolenha e unha merda... O venres pasado "saimos", pero non ten nin punto de comparacion con Espein... Comezamos nun local que nos dixeron que ia haber jazz en directo, pero o jazz non apareceu por ningunha parte... Ali clavaronnos de mala maneira (os que detesten a cervexa comme moi poden quedar mais que arruinados) e despois fomos en busca dun garito no que ainda que nos clavasen pois escoitar algo que nos gustase. Como todolos anteriores dias que intentaramos sair pero que non entraramos en ningun sitio vimos as miticas colas para entrar nos clubs e pubs de Bristol, as tipas en tiras e falda tiritando de frio pero sin webos para ponher unha chaqueta porque non vaia ser que non se lle vexan as tetas... Cando fomos a entrar nun local que parecia que tinha boa pinta (The Arc) pois van e dinnos que temos que pagar 3 libras sen consumicion para poder entrar, o carallo! vou ser eu quen pague... E demos media volta. Pois resulta que en todolos locales "wachis" e non tan "wachis" habia que pagar... Que degenere!
Menos mal que despois de dar voltas e voltas como outras veces, demos co noso adorado Hatchet, un pub que e unha casa antiga (o pub mais vello de todo Bristol, desde 1500) e na que ponhen rock (si rock! milagro!), heavy e alternativa... O local esta de puta madre, atope de xente, con bo rollo e personajes por todolos lados. E bastante diferente aos garitos de rock de espanha (bendito inferno!), pois esta cheo de mesas para estar tomando algo sentado e ten moita luz, pero tamen ten algunha zona que e un amago de pista para poder facer o parvo un cacho...
E iso, que dali xa marchamos para casa, porque e imposible encontrar algo que supere iso...
Para a semana temos que investigar por Saint Paul (o barrio chungo de Bristol) onde estan todolos pafetos jamaicanos, con reggae e que son ilegais, pois abren ata as 5/6 da manha (uffff! que tarde!).
Moraleja: VIVAN AS FESTAS NAS CASAS PARTICULARES!!! (como a que fixemos o sabado!)

Aqui, aos guiris estes debelles sobrar os cartos. Resulta que nos estamos amoblando a casa a costa deles. O outro dia foron dar unha volta de noite 3 do piso e encontraron un perchero enorme que estaba de puta madre e un saco de durmir cunha esterilla sin estrenar, e estaban tirados na calle. Pois nada, pa casa!!!
Antes donte iamos para o supermercado e vimos diante dun portal unha nevera totalmente nova que estaba para tirar. Pois nada, pa casa!!!
Pois si, que estan tolinhos, agora a ver se encontramos un microondas que este ben. Eu cada vez que paso por diante da nevera non mo creo, e imposible que esten tan tolos como para tirar con todo iso.
Agora xa non dicimos vamos de compras, senon, vamos de charities. As charities son como unhas tendas que tenhen un fin benefico. A xente leva ali a roupa e os trastes que lles sobran ou q van tirar e os da tienda vendenos por un precio simbolico, e os cartos van para a causa (para as mascotas, un hospicio...). Non vos imaxinades a cantidade de roupa que esta practicamente nova que hai ali. Onte por 8 libras (15 euros mais ou menos), comprei un pantalon, unha camiseta e un xersei de lana todo case novo, incrible!!!
A polo microondas!!!