Terra de ninguén

Si salgo corriendo,
tú me agarras por el cuello,
y si no te escucho,
¡Grita!
Te tiendo la mano,
tú agarra todo el brazo,
y si quieres más pues,
¡Grita!

Ainda que agora che quede lonxe, estirareina todo canto poida.

Ola a todos aqueles que se preocupen pola minha existencia (XDDDD) ou simplemente esten de paso. Preguntaredevos que tal me vai por aqui, pois moi ben. Ese e o resumo: moi ben. Cada dia mellor. Pois iso, na casa estamos moi ben, parecemos unha familia, de feito xa temos un arbol xenealoxico e todo... Maxi e Carmen son papa e mama, Diana e a tia, e Charlie, Miriam, Maria e mais eu somos os nenos (por certo, Maria e a maior e maltratame e sempre se chiva a mama, pero mama non sabe que Maria fai cositas co meu cunhaaaaaaao Victor, XDDDDDDD). A verdade e que os nosos pais adoptivos son a canha, saimos a imaxe e semexanza, jajaja. Onde se viu que unha nai che anime a facer unha festa na casa, che diga por onde tes que ir para coller cousas da calle ou como facer para roubar algo (bueno, iso e mais ben cousa da tia Diana, especialista en tendas H&M)? Que conste que como todolos nenos non lles facemos caso en todo... por moi boa intencion que tenhan, jajaja. E iso, que na casa moi ben.

Nas clases pois creo que ben tamen. Onte entereime que temos tan pouca clase porque resulta que aqui suponhen que por cada hora de clase temos que facer 3 e media na casa!!!! de que van estes!!!! En teatro moi ben tamen, xa escollemos o que imos a facer, un relato de Cortazar que imos a adaptar (vai de distinguir realidade de ficion) e coa xente xenial, son cojonudos, son ingleses normais (pq como xa vos contei anteriormente os ingleses normais estan en perigo de extincion...), e este venres xa quedamos para ir a bath (unha cidade preciosa daqui o lado) miriam, liz, bella e mais eu, a ver unha obra de teatro. Vai estar ben, si. Despois, na unica clase que me preocupaba, frances, creo que xa me estou integrando un pouco mais no grupo. Contovos, e unha clase so de ingleses, e eu son a unica extranxeira... Estou acostumada a ter algun erasmus comigo na clase, pero nesta non. Onte tinhamos que facer un traballo por parellas na clase e a verdade e que o pasei moi ben, non sei, sintome ben falando con eles, e iso que non os conhecia, e non sei, todos parecen bastante amigables e abertos (repito, cousa rara).
Este sabado e o cumpleanos de Victor (un dos de Granada) e creo que imos a montala ben gorda. Vai a ser un dia redondo: todo o dia de viaxe por Oxford e pola noite macrofesta na casa dos de Granada con monguis inclusive. Xa vos contarei que tal.

Esta cancion ademais de servir para ir a rondar a aida a sua casa (cando leva mais dunha hora de retraso...), tamen serve como forma de dar a nota, jejejeje. O venres pasado pode considerarse que saimos en condicions (inglesas) por primeira vez. Despois de levar bebendo dende as 3 que nos invitou a comer gema na sua casa, acabamos na "plaza de neptuno" (asi lle chamo eu, porque non tenho nin idea do seu nome...) cantando os clavelitos diante dunha maquina desde a que podes grabar videos. A verdade e que demos a nota de sobras, porque todos quedaron flipando e despois queriamos pedir cartos bailando sevillanas e muinheiras (como se nos vai a olla...). Despois fomos ata o noso adorado "Bunch of Grapes" a dous concertos de rock que estaban de puta madre e apres ao Hatchet (mensaxe subliminal para algunha...) a escoitar boa musica cos jevochos ingleses, :)
Estivo ben, hai que repetilo mais veces. Este finde obra de teatro (na que vou facer tremendamente o ridiculo) e cumpleanos de Gema (que medo me dan os cumpleanos... jajaja, nunca se sabe como van acabar!). Contareivos en proximos capitulos.
Por certo o 15 de decembro esta sober na sala capitol de santiago por 12 euros (anticipada). se alguen se apunta a ir, q mo diga, que tenho moitas ganas de empezar a volta a casa cun concerto!
Bkos para todos!