Mentres esteas capacitad@ para vivir, nunca desexes a morte, nunca.
Non quero volver a escoitar esas palabras. Doeme moito. Fíreme na alma.
Nunca te rindas, a vida vale a pena vivila.
¿Xogo de nenos?
"En el mundo hay dos clases de personas: los hijosputa y los hijosputeados"
Esto é algo que non soporto ver, non acepto que se acepte, non entendo que pase desapercibido. Infancia roubada. Futuros fillos de puta puteados desde pequenos. Máquinas para matar vilmente sen consciencia.
Dádelle canicas, dádelle chapas, dádelle balóns. Mais iso non, cabróns.
Grandes fillos de puta os que causan isto. Joder, qué asco.
Tú y yo ante el mundo
Una noche para la historia de nuestras vidas, por...
...querer despegar.
...las encuestas sobre drogas ;).
...los km de piedra.
...la bicicleta, la guitarra y las cariocas.
..."no querer ser como ellos".
...repasar el mundo tirados ante la Catedral.
...nuestra banda sonora de Sevilla.
...el perro del Trasgo (a chuchuchú, a q coxita, a cuchicuchi, ababá...).
...los setos atrapadores (qué cómodos eran los cabrones).
...el paraguas degollado.
...nuestras amigas las Marías.
...las clases de inglés (Can I open the window?)
...la lluvia intensa imaginaria.
...el bocadillo sabor a crudo caliente.
...los ladrillos de pica pica.
...descubriendo Kaótico a la vuelta.
...
Uno de mis sueños se ha cumplido y no podría haber sido de mejor forma. El Obradoiro me estaba esperando desde hace tiempo, una fumada con un buen amigo. Me alegro de que hayas sido tú. Esta noche, además de para pasármelo bien, me ha servido para conocerte aún más como persona y confirmar lo que ya sabía. Vales mucho la pena.
Como ya dijimos ayer, espero que esta sea una de muchas páginas juntos.
Hasta pronto.
Chiiiiiiiiiiiiiiiiiiiium: Machu Picchu!
Esta noite tiven unha sucesión de soños inconexos e totalmente surrealistas. Gustaríame ter un analizador personal de soños que me puidera dicir qué hostia significan, porque mira que son raros... Pero bueno, os de hoxe creo que superaron bastante aos anteriores. Non os recordo todos, só sei que eran un millón de cachiños sen sentido que se sucedían e mentres eu paraba nalgún momento e pensaba, sendo consciente, "joder, que cousas máis raras estou a soñar!" e despois seguía...
Recordo estar nuns concertos nun local cun amigo e coñecía a un tipo; despois aparecía eu nunha igrexa enorme chea de xente esperando impacientemente por ese descoñecido, pois ía haber unha catástrofe e todo aquel que non estivese dentro da igrexa morrería; despois aparezo no cuarto de baño da igrexa que era enano e mixto, vendo coma un chino/coreano/vietnamita/o que fose se limpiaba o cu cun bolso branco (!!). Inmediatamente despois me deslizaba pola pirámide do Louvre (era divertido eh!) ata chegar ás escaleiras dun edificio subterráneo no que, se me metía nunha especie de pedras grandes de cartón-pedra, podía aparecer en calquer lado. Aquí é onde quería chegar.
Non sería xenial poder facelo? NOn! non limpiarse o cu cun bolso! senón poder utilizar esa especie de buratos negros!
Mmmmmm. Agora quero estar no Tibet...Ábrela pedra (q por dentro era de cor rosa...) e chiiiiiiiiiiiium: Tibet.
Mmmmmm. Agora quero ir ao Congo... Chiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiium: Congo.
Mmmmmm. Agora quero ir ao Machu Picchu... Chiiiiiiiiiiiiiiiiiiiium: Machu Picchu.
Mmmmmm. AGORA NECESITO IR AO PSIQUIATRA... Chiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiu: PSIQUIATRA.
(perdoádeme, é o que ten estar de exames...)
Cansa...
É case a 1 da mañá e aquí estamos, sumerxidas entre "élevages", "grippe aviaire", "volailles"...
Pola fiestra entra esa brisa típica das noites de verán, esa que alivia a suor da nosa pel.
Neste momento gustaríame estar na praia, mollando os meus pes na auga e deixando que o olor a sal mova o meu pelo.
Tamén me gustaría estar nunha herbeira, descalza, sentindo cada unha das pedriñas que atopo, facendo volteretas e rindo.
Non me importaría estar xogando aos globos de auga, correndo un tras doutro, empapándonos e vendo voar gotas a cámara lenta.
Non sería unha mala idea estar agora escoitando música en directo, pode que unha rapaza cunha guitarra nun bar, un gaiteiro solitario nocturno nas rúas da zona vella de Santiago, un timbal improvisado nun parque...
Pero non. Aquí estou. Cansa. Moi cansa. Cansa de esperar a que cheguen esos momentos.
Só é martes un día á semana
Me da vértigo el punto muerto
y la marcha atrás,
vivir en los atascos.
Los frenos automáticos y el olor a gasoil.
Me angustia el cruce de miradas,
la doble dirección de las palabras
y el obsceno guiñar de los semáforos.
Me da pena la vida, los cambios de sentido,
las señales de stop y los pasos perdidos.
Me agobian las medianas,
las frases que están hechas,
los que nunca saludan y los malos profetas.
Me fatigan los dioses bajados del olimpo,
a conquistar la tierra
y los necios de espíritu.
Me entristecen quienes me venden clines
en los pasos de cebra,
los que enferman de cáncer
y los que sólo son simples marionetas.
Me aplasta la hermosura
de los cuerpos perfectos,
las sirenas que ululan en las noches de fiesta,
los códigos de barras,
el baile de etiquetas.
Me arruinan las prisas y las faltas de estilo,
el paso obligatorio, las tardes de domingo
y hasta la línea recta.
Me enervan los que no tienen dudas
y aquellos que se aferran
a sus ideales sobre los de cualquiera.
Me cansa tanto tráfico
y tanto sinsentido,
parado frente al mar mientras el mundo gira.
(Fragmento do poema "Ideario" de Francisco M. Ortega Palomares)
Tes razón, teño que darlle unha oportunidade á poesía, e que menos que con ésta. Totalmente identificada.
Queridos Reis Magos: quero ser omnipresente.
Que gusto dá que a pesar das distancias e de non poder vernos, cando nos volvemos encontrar todo sexa como sempre, como se nos víramos tódolos días... É unha pena botar meses sen ver a unha persoa á que aprecias. Cando esto ocorre, unha amizade sempre corre perigo, polo que ainda se así superas as dificultades e non se rompe é unha profunda alegría. Ojalá puidera estar en mil sitios ao mesmo tempo...
Eso vai por ti Eva, por ti Eli, por ti Richi, por ti Dabiz, por ti Gema, por ti Carmen, por ti Gabi...
Con la casa a cuestas
Para min, "a miña casa" é alí onde paso máis tempo. Neste momento considero máis casa o piso de Vigo que a miña casa en Lestedo. No verán, pois será a outra. O ano que ven pois onde me toque e para o outro quen sabe. Se nalgún momento me vise obrigada a deixar a casa onde me criei non tería ningún problema, pois só é un lugar cheo de cousas. Quedarán os recordos, mais un fogar pode erguerse en calquer sitio. Esto téñoo moi claro dende que decidín adicarme a vagar por onde sexa. Sei perfectamente que esa habitación que teño, recén renovada, será o meu albergue en vacacións e visitas. Co tempo hai que ir tomando decisións e unha delas é non voltar. Quen sabe, igual nun ano todo cambia e quedo a vivir aí para sempre... Non sei, a vida da xiros inesperados e imprevisibles.
Por iso discutía naquela conversa infinita que eu nunca me embarcaría na compra dunha vivenda, polo menos ata que asente a cabeza. Non sei onde estarei o ano que ven, nin o próximo, nin o outro. Para min, agora unha casa é un lugar onde durmir, onde ter as cousas gardadas, onde pasar momentos con xente que pode que mañá non estén porque sexan sustituidas por outras. Cando un día atope o sitio que me convenza, que me encha de verdade, no que diga "aquí quero ficar", entón aí pensarei en mercar algo se os meus medios mo permiten. Mais, ¿para qué hipotecarse agora tan xove?
Berra comigo
Un día soñei que tiña un megáfono. Era branco e vermello. Simplemente susurrando cos meus beizos pegados as miñas palabras chegaban á fin do mundo.
Ese mesmo día soñei que estaba na zona vella de Santiago en pleno verán. As rúas estaban abarrotadas de xente. Xente que ía, xente que viña. E alí estaba eu co meu megáfono, mirándoo, como se caese do ceo. Sen pensalo comecei a berrar. Berrei por min e berrei por todos.
Berrei pola pobreza,
polos nenos sen infancia,
polos inmigrantes que chegan mortos ás nosas costas,
polos maltratos,
polas masacres,
polas mortes inxustas,
pola natureza destruida,
pola falta de conciencia,
polo conformismo,
polo egoismo,
pola hipocresía,
pola sede de poder.
Berrei por etcétera.
Cando me din conta unha marea de xente me perseguía, xente que berraba comigo, xente descontenta con este mundo, cos billóns de inxustizas que cada segundo se comenten en calquer lugar do planeta. Sen darme de conta comezara a primeira manifestación por un mundo diferente.
Que non hipotequen a túa vida
"Todos los españoles tienen derecho a disfrutar de una vivienda digna y adecuada. Los poderes públicos promoverán las condiciones necesarias y establecerán las normas pertinentes para hacer efectivo este derecho, regulando la utilización del suelo de acuerdo con el interés general para impedir la especulación. La comunidad participará en las plusvalías que genere la acción urbanística de los entes públicos (Art. 47 Constitución Española)"
Esta dejación de obligaciones ha causado que:
- Se haya producido una escalada desorbitada de los precios de la vivienda frente a los salarios en todo el territorio nacional, entre 1987 y 2005 los precios de la vivienda se han incrementado más de un 250%, mientras que los salarios apenas se han incrementado por encima del IPC.
- Que el acceso a la vivienda por parte de la población joven se haya convertido en algo prácticamente imposible con esfuerzos medios de compra que involucran en algunas comunidades cerca del 90% del salario de un joven y del 60% en el caso de una pareja joven, lo que unido a los también altísimos precios del alquiler, se traduce en una bajísima tasa de emancipación a nivel nacional del 40% y en unos niveles preocupantes de endeudamiento familiar para aquellos que sí han conseguido emanciparse.
- Proliferen las viviendas vacías y secundarias que, en la mayoría de los casos, son mantenidas así con fines especulativos: En España según el último censo de población y viviendas realizado en el año 2001, hay 3.091.596 viviendas vacías, a las que si se suman las 3.351.300 viviendas secundarias, encontramos un total de 6.442.896 viviendas que o bien no se usan, o bien se emplean con una intensidad reducida.
- Se haya experimentado que el crecimiento de la economía española se apoye en un recurso de dudosa sostenibilidad como es la construcción y que se haya producido una atracción masiva de la inversión privada con fines lucrativos sobre un bien de primera necesidad como es la vivienda. El encarecimiento derivado de este incremento de demanda ha provocado que a un amplio sector de la población, se le niegue el acceso a ese bien de primera necesidad y a otro gran sector, le suponga endeudamientos por periodos de hasta 40 y 50 años. Como datos significativos, la construcción contribuyo en 2003 con un 22% al aumento de la riqueza nacional y la inversión extranjera en inmuebles españoles crece cada año, mientras en el resto de áreas disminuye, y ya supone un 40,5% del total de la inversión extranjera directa en nuestro país. (5)
- Haya descendido la calidad de vida de la mayoría de los ciudadanos en la mayoría de las capitales y se haya permitido que los barrios céntricos, con infinidad de viviendas vacías, no tengan un adecuado relevo generacional que permita seguir amortizando instalaciones e infraestructuras. Mientras, la obsesión por la construcción de nuevos barrios en la periferia ha provocado el colapso de las vías circulatorias y medios de transporte en los desplazamientos diarios hacia los puestos de trabajo, dificultades de movilidad que también se han visto agravadas por la concentración inexplicable de grandiosas superficies comerciales en zonas de alto poder adquisitivo.
- Se haya producido un despilfarro de recursos naturales, como el agua o energía y un daño irreparable a espacios de gran valor medioambiental, con la construcción de viviendas cuya demanda solo está sustentada por grupos de inversión que tienen como único objetivo la especulación y el beneficio inmediato fuera de toda lógica productiva y desarrollo sostenible.
- Escasez de inspección y regulación de un sector en el que han aumentado significativamente los abusos y delitos: economía sumergida, defectos de construcción, infraviviendas, contratos abusivos, información falseada, sociedades 'fantasma', etc. Esto ha llevado a organismos como la Agencia Tributaria a tomar medidas para redoblar el control de este tipo de negocios, pero hasta la fecha, no se han tomado medidas concretas para proteger a los particulares frente a lo que es, en la mayoría de los casos, el mayor esfuerzo financiero de sus vidas.
Para máis información e saber cales son as reivindicacións da sentada do próximo día 14 ás 17.00 ide a www.viviendadigna.org ou www.escolar.net/wiki/index.php/Sentada_por_una_vivienda_digna. Xa é hora de tomarse as cousas en serio.
A Coruña: Praza de María Pita
Santiago de Compostela: Praza do Obradoiro
Vigo: Porta do Sol
Hai que aprender a dicir adeus cando non é un atalogo
Ao longo de toda a nosa vida coñecemos centos e centos de persoas. Cada unha delas ten o seu papel na nosa vida, uns cambian a nosa forma de pensar, outras fannos repudiar certos modos de vida, algunhas simplemente son un apoio... Uns marchan e outros quedan. O que hai que ter claro é que cada persoa ten que percorrer o seu propio camiño e nel pode cruzarse contigo. A parada pode ser longa ou pode ser breve, pero nunca pasa desapercibida.
Sabes cando te despides da xente quenes son os que probablemente volvas a ver e cales non, pero dá pena igual despedirse, porque nunca se sabe o que pode pasar. Aínda que os que máis vínculo teñen contigo é moi probable que algún día da túa vida e nalgún lugar do mundo apareza un cruce de camiños e a parada volva a surxir.
Por iso, porque hai centos de persoas que poden pasar por onde ti, hai que aprender a olvidar ese vacío que deixan as despedidas e a disfrutar máis da xente mentres estás con ela. Porque como xa dixen uns marchan e outros quedan.
Carpe diem e carpe os amigos! :D
¡Vémonos polo mundo adiante!
¡Como me gusta viaxar! Coñecer novos lugares, novas culturas, xente diferente, xente parecida e facer un sumatorio e acadar un resultado positivo. Non consigo entender á xente da "miña terriña", esas persoas que teñen medo a saír do seu pobo/cidade/comunidade/país porque pensan que non se lles perde nada fóra. Perden de todo.
Se tivese a oportunidade tamén voaría polo universo. O destino, deus, a sorte ou no que crea cada un fíxonos nacer nun sitio, pero tamén sabemos que existen miles de lugares distintos e que todos poden aportar sempre algo bó.
Sal! Viaxa! Canto máis coñezas, máis aberta terás a túa mente!
Mañá comezo unha viaxe de volta ao pasado no presente.
Que lle den polo cu a Murphy
LEI DE MURPHY
Se algo pode saír mal, sairá mal.
- Corolarios.
- Nada é tan fácil como parece.
- Todo leva máis tiempo do que pensas.
- Se existe a posibilidade de que varias cousas vaian mal, a que ocasione máis danos será a única que vaia mal.
- Se ves que hai catro posibilidades de que unha xestión vaia mal e evítalas, ao momento aparecerá espontaneamente unha quinta posibilidade.
- Cando as cousas se deixan ao seu aire, soen ir de mal en peor.
- En canto te poñas a facer algo, daraste de conta de que hai outra cousa que deberías ter feito antes.
- Calquer solución trae novos problemas.
- É inútil facer calquer cousa a proba de tontos, porque os tontos son moi inxeñosos.
- A natureza sempre está da parte da imperfección oculta.
- A nai Natureza é moi falsa.
Estou farta de escoitar cada tres por mil "xa o dicía Murphy", "a Lei de Murphy!", etecé, etecé, etecé. Non me gusta unha lei tan pesimista e non me gusta por iso que todo o mundo se remita a ela cando pasa algo malo. Se pasa, pasou, pero tamén pode saír ben. A súa filosofía é "Sorrí, mañá pode ser peor". Mais con este tipo de modo de vida un non pode tirar para adiante. A miña é "Sorrí, cando o sintas e cando non inténtao". Os problemas son problemas porque nós vémolos como tais.
Se algo pode sair mal, sairá ben ou mal, pero non te veñas abaixo, todo ten solución menos a morte.
Mírome ao espello e penso ¿por que a apariencia é algo tan importante? De sobras é sabido que os cánones van cambiando co paso do tempo, que o que agora pode ser fermoso dentro duns anos pasará a parecer horrendo e pode que nun futuro máis lonxano se volva a retomar...
Simples modas. Se todos somos conscientes disto, ¿por que seguimos a darlle tanta importancia á apariencia? ¿Por que o estado de humor dunha persoa pode variar dependendo de si se ve atractiva ou non? ¿Por que unha persoa pode facerse dano a si mesma por chegar a "mellorar" o seu aspecto?
E ¿para que maquillarse? ¿por que ese costume horroroso de ocultar os nosos rasgos? Seica é unha forma de acentualos, de favorecelos. Pero o caso é ¿por que hai que favorecelos?
Inténtannos vender unha imaxe cunha finalidade.
Vender, ese é o comezo dun círculo sen fin.
Manequís.
Superficialidade pura e dura é o que sobra neste mundo. A moreas, a montóns, a toneladas máis ben.
De concierto a concierto y tiro porque...
Aquí estamos, nun comezo de curso bastante movido, en pouco máis de 3 mes 3 concertos, e nas próximas dúas semanas outros dos. Así da gusto. Era algo que botaba de menos, a música en directo. Sempre digo que os directos nunca son malos, porque os directos son música en estado puro, son un "o que saia" e un "alá imos". E todo o público únese formando un so ser, movéndose ao mesmo tempo, sentindo. Non vos pasa que antes dun concerto vos sentides nerviosos? Aínda que non coñezades ao grupo. A min sí. Porque para min é todo un acontecemento.
Admítoa, son adicta aos directos...
Ciudadano A
Sempre hai excepcións, e esta é unha das miñas, unha persoa dentro do pop español que creo que ten calidade. Uns dín que os seus discos son para quedar a durmir, pero eu creo que ten letras bastante boas, e os seus directos fan que che chegue a gustar. Aquí está un vigués, Iván Ferreiro, cunha das cancións que máis me gusta. Se podedes, escoitádea se nunca o fixestedes. Como sempre digo: para gustos cores!
No suelo pensar
que los demás temen por mí,
a lo mejor supones
que soy un animal
no más silvestre que esta piedra,
que mi enojo el día que yo vi
lo miserable que podía ser,
lo miserable.
No suelo pensar
que los demás me entienden ni un momento
y una vez que empiezo a hablar
mis vomitonas me convierten en un descarado.
Sí, tienes razón,
es complicado mantener el tipo en cualquier situación.
Ya ves,
yo sobrevivo a base de basura y desencuentro.
No podrás decir
que no te dije lo que había un día en
su momento.
Mirarte bien,
que estás inflado de mediocridad.
No suelo decir
lo repugnante que resulta veros en la tele
haciendo bailar los numeritos en las tablas.
Vuestras putas casas son de verdad
y a mí me da que todo es de mentira.
Vi como una vez
cambiabas todo en el telediario,
vi a todos llorar,
es imposible contenerme ahora,
no lo consigo.
Vi a tu mujer
cómo besaba a todos en Madrid en las calles
y a ti en Berlín:
Vendiendo europa a los americanos
Todo lo que nunca tendré...
"Happy" meal
Este artigo adícocho a ti, Luis, con todo o meu cariño, porque eres unha mente "inocente" e "inxenua".
Luis é un dos meus primos pequenos que levei o outro día ao cine a Área Central. Iamos ver "Charlie y la fábrica de chocolate" pero el non quería ir porque estaba empeñado en ir soamente para ver unha película que ten un cartel que bota para atrás, aínda non sei como se chama, pero el non paraba de repetir: "quero ir a ver 3D, 3D, 3D!!!!!!!!!!!!!". Entón díxenlle que quedase na casa, que esa non a viamos nin de coña, pero cal foi a chispa que o fixo cambiar de idea?: "Imos ir ao McDonald's". Díxeno inconscientemente para ver como resultaba, non tiña ningunhas ganas de ir, e enseguida saltou da silla e comezou a gritar: "quero ir ao cine, quero ir ao cine!!!!!" Carallo, como espabilou! Polo cal, dado a súa insistencia, os empuxóns e saltos pois cumplinlle o gusto moi ao meu pesar. Non paraba de repetir que a película ía ser unha merda pero que valía a pena só por ir a comer o Happy meal. O que máis me impactou foi as palabras que sairon deste neniño: "McDonald's es el paraíso" (cito textualmente) "tiene de todo, comida riquísima, fuentes, payasos,, un parque, juguetes...". Paraíso vouche dar a ti. Esforceime por empregar o seu método e repetínlle mil veces seguidas "Luis, McDonald's é unha caca (foi o máis duro que se me ocorreu no seu idioma, jajaja), é un engano, aproveitanse dos nenos". Nin puto caso. Miles de millons de trillons de cuatrillons de nenos e non tan nenos pensan coma el, non ven o que hai detrás (e non tan detrás) desta farsa que atenta contra a saúde pública e mental. Un día heino de coller a chapar o documental de "Supersize me" a ver que lle parece (sería unha das cousas máis light que lle podería ensinar).
P.D. Non vos perdades os carteis cos productos: McPepito!! jajajajaja. ("Delicioso filete de vacuno con hierbas, blablabla"----> 5,20!!), ensalada de la huerta (da horta de quen oh!)... Sin comentarios.
Máis gas!!!!!!!!!
Vamos que no hay tiempo que perder esta mañana.
Abre los ojos,desayúnate la vida,que se marcha.
La libertad quemó tu cama.
Ahora es el momento de poner fuego en las alas.
Gas, ahora da igual lo que dejaste atrás.
Y muchos amigos que no verás.
Tu familia sabe que ya no vendrás.
Ya no queda tiempo, hay que dar gas,
mucho más gas.
Corre, si no vuelas la distancia
se hace eterna y tu vida se derrite
quieta en esa silla vieja.
No hay dolor, no queda pena.
Te arrepentirás cada minuto si te quedas...
Gas, ahora da igual lo que dejaste atrás.
Y muchos amigos que no verás.
Tu familia sabe que ya no vendrás.
Ya no queda tiempo, hay que dar gas,
mucho más gas.
Mira,
no vas a esperar toda tu vida
a que te llueva,
a que te salven
en esta jaula.
Deja esa mochila de recuerdos
que ya no valen nada.
Huye y coge sólo tu guitarra.
(Sugarless)
Cavernícola II
"Eu se chegase a estar no Estado todos eses que levasen ghanchos no corpo (piercings...) terían prohibido estar nos lugares públicos, que non saíran da casa, e cada ghancho a 1000 euros!!".
Que mal lle fan os homosexuais e o dos piercings? Terá medo de que lle fagan un mentres lle estan enculando? Non o entendo. E coma este especimen a moreas nesta casa de tolos que temos por mundo.
Renaceu
Hainos que nacen estrelados e outros con estrela. Meu irmán é un deses últimos. En condicións normais diría hoxe que ten 19 anos, pero depois do que pasou onte Mario ten apenas un día. Onte saíu milagrosamente sin un rasguño dun accidente/espectáculo en Santiago, nun coche sin airbags pero que é un tanque. Pasámolo moi mal, moi moi mal. Caéuseme o mundo cando mo contaron e non me dixeron se estaba ben ou non. Os nervios estiveron a flor de pel día e noite, pero agora xa pasou. Aínda recordo cando eramos pequenos e tivemos o noso primeiro accidente diante da nosa casa no cruce, só me queda o recordo de ter dor no pescozo e comer unha bolsa de gusanitos para que non chorara. Onte ninguén lle deu gusanitos, pero a bicos nolo comemos.