Bienvenido a Matrix

Non sei como empezar, nin que escribir, nin que pensar, soamente sei que me axito nun mar de confusion.
Doulle voltas e mais voltas, que pode ser?
NON SEI
Sinais?
O destino?
Deus?
Simples coincidencias?
NON TENHO NIN IDEA
Desde que cheguei a Bristol estanme a pasar cousas moi raras, que me emparanoian, me bloquean e non sei que pensar... Cousas raras, raras, raras. Din que o mundo e un panhuelo, pero non creo que sexa iso. O caso e que vou pola rua e me quedo coa cara dun tio. Ben, ata ai todo vai ben. Pero cal e a minha sorpresa cando na mesma semana volvo a cruzarme co mesmo tio no mesmo sito pero a unha hora diferente (e dicir, que xa non pode ser porque pase por ai todolos dias a mesma hora). Bueno, pasoume unha vez e non lle din importancia. Pero volveume a pasar con outra persoa un tempo despois. Vale, van duas, pero como din "a terceira van a vencida", e efectivamente, xa non podo mais! Esta semana encontreime a unha parella falando no mesmo sitio, dias diferentes, a horas diferentes! Non creo q botasen toda a semana ali esperando a que eu pasase...
A verdade e que isto recordame moito aos fallos de Matrix. Xa sabedes o que nos queda...
Algunha suxerencia???

Dia de inspiracion cutre

I came to be the loneliness in your eyes, but you didn't let me with your smile.
My brain owns my tongue and my heart is alone. Don't say a word. Only leave me, 'cause I'm paranoid.
You hit me with punches of air and you think I'm dead. But I have so many thoughts to spread...
Come, come with me, take my hand and let's follow them, we'll find the way back home. I won't be so alone.

Comunas en Bristol

Estou off. Razon: pregunten en 13 Dean Lane. A maior comuna de Bristol.
Estou en sequia. Probarei sorte mais adiante, a ver se me inspiro algun dia.
Por certo, que me aconsellades: traballar (como voluntaria) con nenos e xovenes con problemas ou con vellos? Axudademe a decidir nesta semana, pliiiissss.

Cabrons

Non entendo como pode haber xente tan retorcida, e mira que a hai a patadas, o mundo esta plagado de cabrons sen moral nin principios nin nada. Hoxe apeteceme cagarme un pouco nos que se aproveitan dos outros. Como pode haber xente que intente sacar cartos do que pasou co tsunami? E cando digo tsunami podo dicir terremoto en tal sitio, a fame en tal outro... Hai estafas por todolos lados! E que xa che quita as ganas de botar unha man, porque nunca sabes se en quen estas a confiar e un sen conciencia...

De novo en Guirilandia

Feliciano a todos os que non vin e a aqueles que pasen por aqui "de estrangis". Xa cheguei, sa e salva, sen novidades. Bueno, si, que ninguen se queria vir!!!! Son tan rara? Vale, e unha pregunta retorica... Eu non estaba morrendo de ganas de vir, pero algunhas xa tinha, sobre todo porque sabia que si quedaba mais era para estar soa... Asi que que mellor que disfrutar uns meses mais dos guiris que son tan "adorables"...
Coidadevos.

Zzzzzzzzzzzzzzz
Zzzzzzzzzzzzzzz
Zzzzzzzzzzzzzzz
Catch them, please...

Lejos

La distancia me nubla
y genera confusión,
del trayecto que dista
entre tú y yo...
(Söber)

Jodida distancia. Da igual o que haxa entre dúas persoas, amor, amizade, ambas cousas... pero a distancia sempre o jode todo. Por máis que o intentes, que intentes manter unha relación, sempre quedará en algo máis ou menos superficial ou inacabado, por que? Pode ser porque non vives o día a día con esa persoa, non estás ahí sempre para consolar, aconsellar, rir ou chorar. O teléfono non o soluciona todo, é máis, soluciona pouco...
Non sei que vou facer o ano que ven, pero sei que me vai a doer moito cando teña que deixar ás persoas que me está gustando tanto coñecer. Non son o mismo as visitas guiadas polas cidades e pobos de ensoño...

Piensas que tú eres el personaje y el resto el decorado, pero en el mundo se están viviendo millones de películas diferentes

Cada ano que pasa voume dando conta disto, pero este ano ainda mais. O feito de estar fora, coñecendo cousas novas dache moito que pensar, son moitas horas de cavilamentos existenciais... Daste conta de toda a xente interesante que pode haber no mundo, non só hai xente avariciosa, perversa e egoísta resultado dos ingredientes desta nova sociedade hipócrita. Non, tamén hai xente coma ti, que se interesa por intentar cambiar esto, ou polo menos é consciente do que pasa e pode aportar algo. Xa levo coñecida xente de todas partes, xente que vale a pena coñecer, e chega un momento no que paras todo e pensas: non está todo perdido. Unha económica de Nambia, un ecoloxista italiano, unha artista italiana, un anarquista de coruña, un inxeniero de malasia, ingleses normais, españois "sabios"... Eu que sei! Unha mistura interesante.
Bienvenido al club de los imposibles, de balas perdidas con siete vidas...

Xa na casa...

Bueno, despois desta semana tan axetreada, na que case lle desgasto as rodas o coche, xa podo respirar tranquila... Xa estou aquí, coa miña xente, que ganas tiña! Pero que conste que non tiña ganas de vir para quedar, senón ganas de vervos a todos e volver a marchar cara esta nova experiencia que a verdade non sei cara onde me leva... Despois de levar tres meses ala, coñecendo aquela cultura tan diferente e acostumandome a ela, doume conta de que é algo que me gusta de verdade, do que aprendes moitisimo. Como me gustaría poder votar un ano en cada pais do mundo e absorber novos valores, aprender novas linguas e coñecer xente nova da que aprender. Vendo o bo dos outros paises podes conseguir acadar un equilibrio interior, pero vendo a malo aínda máis, porque enséñache a valorar e a crear a túa propia moral. Xa sei que o equilibrio é imposible, pero como moitos sabedes eu son unha persoa de utopias.
Estas palabras axudáronme moito a comprender cousas: "Piensas que tú eres el personaje y que el resto es el decorado, pero en el mundo se están viviendo millones de películas diferentes", by Maxi.

Ahora te entiendo mejor

Ahora te entiendo mejor, Eva. Ahora se lo que se siente y me hizo falta ponerme en tu situacion para llegar a sufrirlo...
Lo siento.
Ahora entiendo como te sentias cuando no saliamos algun dia y nos quedabamos en casa haciendo nada... Ahora entiendo porque te ponias triste si no estabamos el dia que llegabas...
Lo siento, otra vez.
Ayer me entere de que dos de las personas que mas quiero no van a estar el fin de semana que llego y la primera semana no voy a poder estar con ellas. Que impotencia! Como me gustaria tener una macrobienvenida con toda la gente que quiero en el aeropuerto. Que solo estoy un mes! decias. Cuanta razon tenias!
Lo siento un monton.
Ahora he aprendido la leccion. No hagas a los demas lo que no quieras que te hagan a ti.
Por lo menos voy a poder estar contigo, la primera vez que celebro mi cumpleahos contigo y la que mas ilusion me hace.

as;ldfjasldfqowru,xv

Parece incrible, en serio. Ti vas polos pasillos das facultades e escoitas guachichosasdfoerpeieqwerueqwr (aja, entendino todo), vas pola calle e cruzaste con xente q vai falando (flasfjaslfjaslf), o mais oui, il y a beaucoup de gens qui parlent en different languages, so you can see unha mescolansa de diferentes culturas... aqui hai de todo, chinos, tailandeses, alemans, franceses, hindus, espanhois (unha plaga deles), xaponeses, portugueses, mais espanhois... (Creo que hai poucos ingleses aqui, agora que o penso, jajaja). A verdade e que e moi reconfortante poder vivir esto. O campus e un "hervidero" de xente de todalas razas e culturas, de todalas linguas e relixions (e non relixions)... Sempre me gustaron as misturas, as linguas como sabedes. E todos vinhemos cunha idea, poder comunicarnos en ingles, pero a que non estaria ben poder comunicarnos en todalas linguas? :) Como en Babel.

Clavelitos, clavelitos...

Esta cancion ademais de servir para ir a rondar a aida a sua casa (cando leva mais dunha hora de retraso...), tamen serve como forma de dar a nota, jejejeje. O venres pasado pode considerarse que saimos en condicions (inglesas) por primeira vez. Despois de levar bebendo dende as 3 que nos invitou a comer gema na sua casa, acabamos na "plaza de neptuno" (asi lle chamo eu, porque non tenho nin idea do seu nome...) cantando os clavelitos diante dunha maquina desde a que podes grabar videos. A verdade e que demos a nota de sobras, porque todos quedaron flipando e despois queriamos pedir cartos bailando sevillanas e muinheiras (como se nos vai a olla...). Despois fomos ata o noso adorado "Bunch of Grapes" a dous concertos de rock que estaban de puta madre e apres ao Hatchet (mensaxe subliminal para algunha...) a escoitar boa musica cos jevochos ingleses, :)
Estivo ben, hai que repetilo mais veces. Este finde obra de teatro (na que vou facer tremendamente o ridiculo) e cumpleanos de Gema (que medo me dan os cumpleanos... jajaja, nunca se sabe como van acabar!). Contareivos en proximos capitulos.
Por certo o 15 de decembro esta sober na sala capitol de santiago por 12 euros (anticipada). se alguen se apunta a ir, q mo diga, que tenho moitas ganas de empezar a volta a casa cun concerto!
Bkos para todos!

Isto tenhoo un pouco olvidado...

Ola a todos aqueles que se preocupen pola minha existencia (XDDDD) ou simplemente esten de paso. Preguntaredevos que tal me vai por aqui, pois moi ben. Ese e o resumo: moi ben. Cada dia mellor. Pois iso, na casa estamos moi ben, parecemos unha familia, de feito xa temos un arbol xenealoxico e todo... Maxi e Carmen son papa e mama, Diana e a tia, e Charlie, Miriam, Maria e mais eu somos os nenos (por certo, Maria e a maior e maltratame e sempre se chiva a mama, pero mama non sabe que Maria fai cositas co meu cunhaaaaaaao Victor, XDDDDDDD). A verdade e que os nosos pais adoptivos son a canha, saimos a imaxe e semexanza, jajaja. Onde se viu que unha nai che anime a facer unha festa na casa, che diga por onde tes que ir para coller cousas da calle ou como facer para roubar algo (bueno, iso e mais ben cousa da tia Diana, especialista en tendas H&M)? Que conste que como todolos nenos non lles facemos caso en todo... por moi boa intencion que tenhan, jajaja. E iso, que na casa moi ben.

Nas clases pois creo que ben tamen. Onte entereime que temos tan pouca clase porque resulta que aqui suponhen que por cada hora de clase temos que facer 3 e media na casa!!!! de que van estes!!!! En teatro moi ben tamen, xa escollemos o que imos a facer, un relato de Cortazar que imos a adaptar (vai de distinguir realidade de ficion) e coa xente xenial, son cojonudos, son ingleses normais (pq como xa vos contei anteriormente os ingleses normais estan en perigo de extincion...), e este venres xa quedamos para ir a bath (unha cidade preciosa daqui o lado) miriam, liz, bella e mais eu, a ver unha obra de teatro. Vai estar ben, si. Despois, na unica clase que me preocupaba, frances, creo que xa me estou integrando un pouco mais no grupo. Contovos, e unha clase so de ingleses, e eu son a unica extranxeira... Estou acostumada a ter algun erasmus comigo na clase, pero nesta non. Onte tinhamos que facer un traballo por parellas na clase e a verdade e que o pasei moi ben, non sei, sintome ben falando con eles, e iso que non os conhecia, e non sei, todos parecen bastante amigables e abertos (repito, cousa rara).
Este sabado e o cumpleanos de Victor (un dos de Granada) e creo que imos a montala ben gorda. Vai a ser un dia redondo: todo o dia de viaxe por Oxford e pola noite macrofesta na casa dos de Granada con monguis inclusive. Xa vos contarei que tal.

Si salgo corriendo,
tú me agarras por el cuello,
y si no te escucho,
¡Grita!
Te tiendo la mano,
tú agarra todo el brazo,
y si quieres más pues,
¡Grita!

Ainda que agora che quede lonxe, estirareina todo canto poida.

Que degenere...

Aqui, aos guiris estes debelles sobrar os cartos. Resulta que nos estamos amoblando a casa a costa deles. O outro dia foron dar unha volta de noite 3 do piso e encontraron un perchero enorme que estaba de puta madre e un saco de durmir cunha esterilla sin estrenar, e estaban tirados na calle. Pois nada, pa casa!!!
Antes donte iamos para o supermercado e vimos diante dun portal unha nevera totalmente nova que estaba para tirar. Pois nada, pa casa!!!
Pois si, que estan tolinhos, agora a ver se encontramos un microondas que este ben. Eu cada vez que paso por diante da nevera non mo creo, e imposible que esten tan tolos como para tirar con todo iso.
Agora xa non dicimos vamos de compras, senon, vamos de charities. As charities son como unhas tendas que tenhen un fin benefico. A xente leva ali a roupa e os trastes que lles sobran ou q van tirar e os da tienda vendenos por un precio simbolico, e os cartos van para a causa (para as mascotas, un hospicio...). Non vos imaxinades a cantidade de roupa que esta practicamente nova que hai ali. Onte por 8 libras (15 euros mais ou menos), comprei un pantalon, unha camiseta e un xersei de lana todo case novo, incrible!!!
A polo microondas!!!

A movida bristolenha :S

Pois si, a movida bristolenha e unha merda... O venres pasado "saimos", pero non ten nin punto de comparacion con Espein... Comezamos nun local que nos dixeron que ia haber jazz en directo, pero o jazz non apareceu por ningunha parte... Ali clavaronnos de mala maneira (os que detesten a cervexa comme moi poden quedar mais que arruinados) e despois fomos en busca dun garito no que ainda que nos clavasen pois escoitar algo que nos gustase. Como todolos anteriores dias que intentaramos sair pero que non entraramos en ningun sitio vimos as miticas colas para entrar nos clubs e pubs de Bristol, as tipas en tiras e falda tiritando de frio pero sin webos para ponher unha chaqueta porque non vaia ser que non se lle vexan as tetas... Cando fomos a entrar nun local que parecia que tinha boa pinta (The Arc) pois van e dinnos que temos que pagar 3 libras sen consumicion para poder entrar, o carallo! vou ser eu quen pague... E demos media volta. Pois resulta que en todolos locales "wachis" e non tan "wachis" habia que pagar... Que degenere!
Menos mal que despois de dar voltas e voltas como outras veces, demos co noso adorado Hatchet, un pub que e unha casa antiga (o pub mais vello de todo Bristol, desde 1500) e na que ponhen rock (si rock! milagro!), heavy e alternativa... O local esta de puta madre, atope de xente, con bo rollo e personajes por todolos lados. E bastante diferente aos garitos de rock de espanha (bendito inferno!), pois esta cheo de mesas para estar tomando algo sentado e ten moita luz, pero tamen ten algunha zona que e un amago de pista para poder facer o parvo un cacho...
E iso, que dali xa marchamos para casa, porque e imposible encontrar algo que supere iso...
Para a semana temos que investigar por Saint Paul (o barrio chungo de Bristol) onde estan todolos pafetos jamaicanos, con reggae e que son ilegais, pois abren ata as 5/6 da manha (uffff! que tarde!).
Moraleja: VIVAN AS FESTAS NAS CASAS PARTICULARES!!! (como a que fixemos o sabado!)

Xa sei o do carro...

Resulta que os carros estes do ASDA tenhen un mecanismo nunha roda que se comunica cun satelite que envia un sinal sobre a zona do centro comercial e dos aparcamentes e en canto saen do perimetro inmovilizanse...
Como se rayan estes guiris...

Aventura backpackers!!

O outro dia iamos miriam mais eu buscando no albergue Backpackers cando nos perdimos... Preguntamoslle a un par de ingleses a ver se sabian onde estaba, e dixeronnos que fosemos con eles que ian nesa direccion. Cando chegamos a unha rua dixeronnos como chegar. Seguindo a suas indicacions fomos a dar a un sitio que tinha pinta de todo menos de albergue... Enton preguntamos a un executivo que resulta que andaba mais perdido ca nos... Sen pedirllo entrou nun bar e preguntou a ver onde andaba o maldito albergue ese. Despois saiu e dixonos o que lle contaran, e seguindo as suas instruccions, volvemos a perderonos... Por ultimo encontramos a un esperpento de vello, que nos recordaba a Bicman (ou como se chamase, aquel tipo que tinha un programa na galega, "O mundo de Bicman", que saia unha rata), pero co pelo blanco. Pois o tipo comezou a falar connosco e levounos ata o sitio (milagro!!!).Falounos de mil historias, centrandose sobre todo na causa de que subise o petroleo na China (??) e dixonos que cando quixeramos que lle deixaramos unha mensaxe nun buzon que tinha non sei onde, porque se queriamos podia axudarnos co ingles e facer de guia turistica pola cidade (para ensinarnos os puntos en comun entre Bristol e Americaca...). Ai quedou a cousa, pero o outro dia volvimos a encontrarnolo nunha tenda e dixo que nos deixara unha mensaxe no albergue para que fosemos os domingos e os mercores a un pub no que tocaban jazz en directo e asi manter conversas con el... Hai xente que esta un pouco jamada, pero todo sexa por practicar o ingles!!!! jajajaajaja.

Mais da minha vida injlesa

Oxe comezo a minha primeira clase neste pais, e sabedes cal e? Teatro! Como todos os que me conhecen ben saben que me encanta facer teatro, e despois de 2 anos de sequia, xa era hora de retomalo. Xa fixen a matricula, e a verdade e que tenho un horario de risa, os venres non tenho clase, os lunes unha hora, os martes catro, e os mercores e xoves duas... eu non sei o que fan aqui, pero empezan mais tarde que nos as clases, acaban a mediados de xunho (se tenho sorte pode que acabe a finais de maio) e tenhen un mes de vacacions en semana santa e navidades... O que pasa e q estos son dos de moito traballo na casa e na facultade nin rascala... Bueno, a ver que pasa, xa vos contarei...

Fire alarm

jajajaja, q risas nos votamos... o outro dia estaba miriam facendo unhas tostadas na sarten cando de pronto comezou a sair un fiinho de fume cara riba. de supeto: ninoninoninonino!!!! a puta alarma de incendios estaba soando e nos todas acojonadas pq aqui se venhen os bombeiros a tua casa tes que pagar unhas 200 libras, e non estamos como para tiralos cartos asi... pois saiu a rua toda fostiada e colleu o primeiro ingles q se lle pasou por diante e dixolle que entrara. cando nos demos conta tinhamos a casa chea de guiris q tinhan tanta idea de alarmas coma nos. ao final entrou un rapaz que no la apagou e que para rematala xogada puxose a tirarnos os trastos intentando falar espanhol, q tio!!!! senhoriras, if it sounds another day i'll come to salvaros, andele andele. jajajaja. agora cada vez que queremos cocinhar estamos co ollinho de que non se queime nin o mais minimo a comida, pq senon xa temos ao pesado na casa. :)

outra anecdota foi a dos carros do ASDA. o ASDA e o supermercado do que somos clientes numero un, pq encontramos a comida a precios incluso mais baratos que en espanha! bueno, pois este esta ao lado da nosa casa. o primeiro dia q nos instalamos tinhamos que facer unha megacompra, polo q decidimos levarnos un carro para casa. cando iamos saindo do centro comercial vimos que unha roda non andaba, q mala sorte, joderase a roda! volvemos a por outro carro para facer o cambialas cousas e cando volviamos a sair, volveuse a "joder" outra roda. desto q miramos cara o muro e vemos un cartel que pon: os carros que pasen esta linha vermella quedaran automaticamente bloqueados. (!) Flipa! nos non nolo creiamos, ou e q somos un pouco paletas (pq eu iso en espanha non o vira) ou non sei, pero estivemos todas alucinando un bo cacho... agora xa somos unhas expertas en levarnos os malditos carros, temos unha tecnica especial (pero ainda non descubrimos como conho funciona o sistema ese de seguridad).