Din que as espiñas das flores son para protexerse, mais as daquelas Trece Rosas non impediron que as cortaran impunemente e sen rasguños. A súa historia é unha máis a sumar ás de miles de narcisos, craveis, hortensias, margaritas, lirios, tulipáns, xazmíns... Flores de talo forte e firme polo que percorría salvia con sabor a liberdade. Flores con follas que brotaban buscando raios de xustiza. Flores con pétalos cheos de amor, historias, ideais, esperanza. "Quéreme, non me quere, quéreme non me quere...". Non as quixeron. E todas acabaron mortas ou arrasadas polas malas herbas. Cortadas para colgar como galóns en camisas de olor putrefacto. 

Flores olvidadas en cemiterios en que a campana nunca tocou a difunto...

Hoxe traballando, metida no meu submundo alleo á pastelería, escoitei ó lonxe na radio como Melendi cantaba "aprendí que se podía llorar también de alegría"...

Nunca me pasara tal cousa (salvando momentos de cosquillas e tonterías varias), nunca me envadira a emoción de tal maneira que fixese caer lágrimas e sorrir o mesmo tempo. Nunca.

E agora sei o que é.

Gracias.

Chaman o telefonillo da casa e vexo a súa cara en branco e negro.

-Si?

-Son Nicanor, abrídeme a porta.

Non recordo máis.

Soños que poñen os pelos de punta. Que significarán esas casualidades?

Hoxe vai por ti. Por eses recordos de nena. Porque eras unha persoa boísima.

Volve chamar cando queiras, a porta está aberta.

Teño ganas de saber qué me atoparei hoxe no aeroporto. A última vez foi unha cola de persoas no detector de metais disfrazados e un policía rexistrando a un Scooby Doo mentres os demais lles adicaban asubíos que poderían facerte ver unha imaxe zoofílica...

Hoxe desintoxicación de surrealismo, se cadra...!

"O tren que me leva pola beira do Miño,

me leva, me leva polo meu camiño

e vai andando pasiño a pasiño

e vaime levando cara o meu destiño.

Alguén pode ser que me espere na estación

da terra da felicidad"...

Din que pasiño a pasiño faise o camiño, unha lóxica bastante ilóxica as veces.

Cando es pequeniña cóstache dar os primeiros pasos, precisas da man dalquén para non caeres. Unha vez colles confianza, xa vas a toda ostia, ata que nun pequeno tropezo entres os pes ou perda do equilibrio caes de cu o chan e choras a grito pelado, aínda que os pañais amortiguaran a túa caída. Co paso do tempo e a práctica acabas dando uns pasos firmes e decididos.

Despois ti mesma colles a túa propia forma de camiñar, erguida e segura ou con pasos curtiños ou con pasos grandes ou con pasos torpes ou despaciño e coa cabeza agochada...

A nosa vida está chea de todo tipo de pasos, os grandes, os pequechos, os torpes, nos que agochas a cabeza, nos que a ergues segura de ti mesma... Moitos dámolos con saudade daquela man que nos axudaba ou daqueles pañais que amortiguaban a dor ó caer. Unha ten que ser consciente de que non so hai un camiño, senón que todo é unha encrucillada, un mexunxe de idas e voltas, de atallos, cruces, autopistas, carreteiras comarcais, moitas curvas, rutas de alpinismo... Que cada paso que des levarache por un camiño diferente e se te perdes, pode que non haxa mapa que te axude a volver, pero moitas veces sí podes dar marcha atrás.

Paseniño, pasiño a pasiño...

Foto: Bude (Cornualles)

Shhhhhhhh......

O sol cólase entre a túa roupa como un amante que ansía compartir a súa calor co teu corpo. Unha tenue brisa, cómplice, intenta que non te des conta calmando o efecto, mais multiplicando o placer.

Cerra os ollos e respira... Respira profundo... Sínteos acariciándote. Todos á vez. Como nunha orxía na que ti es o centro.

E vai... E ven... E vai... E ven... Notas como se enterran na area blanda, pero non loitas contra elo, disfrútalo. Cada vez máis abaixo a auga roza máis e máis recunchos da túa pel.

Sintes como unha mirada se clava docemente no teu corpo, como un voyeur permitido. Entón, despacio, xíraste e devólvela, e cun enorme sorriso pensas: "Que feliz son...".

O outro día por enésima vez volveume a suceder un caso. Viñamos de camiño escoitando un cd de debuxos e series de cando eramos pequenos, 75 cancións que facían ferver emocións e recordos diferentes en cada unha daquelas persoas que alí estabamos. Eu recordaba con nostalxia aquela entrada dos Fraggle Rock que me poñía a bailar e cantar. O "vamos a contar" do Barrio Sésamo "un, dos, tres, cuatro, cinco, seis, siete, ocho, nueve, diez, once, dooooooooce" que non aparecía no cd, pero recordeina con esa bola que ía dun lado para outro petando nas paredes e saían os números (por certo, morreu Chema, o panadeiro, unha gran pérdida). Capitán Planeta (é un herooooooe!!!), Los trotamúsicos, Chicho terremoto, Punky Bruster, Aquellos maravillosos años, Dartacan, Songoku, Oliver y Benji, Los diminutos... O tema de cantar cancións de cando eramos pequenos é moi recurrente en momentos nocturnos de apoxeo máximo e é aí cando sempre me pasa o mesmo e estou farta!

Estou indignada porque escasas persoas se acordan de Ranma. Na miña enquisa particular feita en miles de noites podo dicir que só un 5% dos enquisados acórdanse destes debuxos.

Para aqueles que non a coñezan, consiste nun chaval que caeu nun pozo maldito con seu pai e cada vez que se molla en auga fría convírtese en muller (e seu pai en oso panda) e o mollarse de novo en auga quente recupera o seu estado natural. Foi toda unha revolución, censurada en moitíiiisimos países e prohibida en outros tantos. Por que? Pois polo feito de ser unha persoa que cambia de sexo, por haber outras persoaxes que usaban roupa doutro sexo e pola cantidade enorme de desnudos que había, incluíndo baños mutuos de rapazas.

Eu qué queredes que vos diga... Cando era pequena a miña mente era casta e pura e aqueles desnudos víaos como algo natural (a xente sóese desnudar para bañarse) e o feito de que se cambiase de sexo parecíame divertido. Non sei os rapaces, que sempre foron máis adiantados neses temas... jejejejeje. O que sí está claro é que o concepto de vello verde sí que o aprendín con Mestre Mutenroi, que non paraba de tocarlle o cu e as tetas ás mulleres de Dragonball e ver revistas porno (personaxe que Chicho Terremoto tomaba como inspiración, creo eu).

Seguirei coa miña enquisa... Alguen vía Ranma?

Quién me ha robado el mes de ABRIL
Cómo pudo sucederme a mí
Quién me ha robado el mes de ABRIL
Lo guardaba en el cajón
Donde guardo el corazón. (¿Quién me ha robado el mes de abril?, Joaquín Sabina)

Maldito ABRIL, maldito ABRIL, maldito ABRIL.
Solo viene a recordarte que ya no eres feliz.(Abril, La Fuga)

Dios santo qué bello ABRIL
Dios santo qué bello ABRIL
Dios santo qué bello ABRILsos vos
nos pasan tantas cosas en la vida
que si aparece el sol hay que dejarlo pasar
ABRIL otra vez
para que no tengamos soledad. (Bello abril, Fito Paez)

En ABRIL
tú y yo y nadie más aquí.
En ABRIL
tú y yo y nadie más al fin.
Nos vemos en ABRIL. (Nos vemos en abril, Los Secretos)

Pero ya no estás aquí.
Desapareciste con el viento
en una noche de abril. (Brisa de abril, Loquillo y los Trogloditas)

Mucho más
allá de mi ventana
algodones jugaban
a ser un jardín
en espera de ABRIL. (Como esperando abril, Silvio Rodríguez)

Especialmente en ABRIL
se echa a la calle la vida.
Cicatrizan las heridas
y al corazón, como al sol,
se le alegra la mirada
y se abre paso entre las nubes.
Al paisaje se le suben
los colores a la cara.
Y apetece ir donde cubre
a nadar contra corriente. (Especialmente en abril, Joan Manuel Serrat)

Onte nun encontro coa reencarnación do ilustrísimo Cervantes confesoume que debecía por ser mellor a reencarnación de Anónimo, ese gran autor que ten tantas obras, que se lle da ben calquer tipo de mestría, sexa pintura, escultura, literatura, etc. Pero, de aí saiu unha pregunta trascendental: ¿Anónimo ten dereitos de autor? Por favor, que alguen mo aclare :D Debe de ser o pesadelo da SGAE, obras das que non poden cobrar un peso e que todo o mundo pode utilizar libremente. E que me dicides de Anónimo? Esa persoa que ven creando dende tempos inmemoriais... Pois que hoxe en día non creo que exista, morreu. Ninguén se plantea eso de permanecer no anonimato por miles de razóns. Unha, que se es Anónimo, non podes chegar a ser coñecido, non podes chegar a ter unha probabilidade, ainda que sexa pequena, de que o mundo sepa o teu nome (mais ¿qué nome máis famoso hai que Anónimo?). E outra, non podes chegar a formar parte deste negocio no que se convertiu a cultura. No que para coñecer sempre hai que pagar, pronto xa nas bibliotecas, único lugar legal onde o coñecemento permanecía virxe. Actualmente si que hai persoas que permanecen no anonimato, que non queren ser coñecidas, mais agora xa se empregan seudónimos, nomes falsos que chegan a correr de boca en boca e que so son un cebo para poder ter máis sona. So me queda dicir:

ANONIMO, D.E.P.

EL MUNDO: "Un Rajoy siempre al ataque obliga a Zapatero a escudarse en el pasado"

LA RAZÓN: "Rajoy acorrala a Zapatero"

ABC: "Rajoy arrincona a Zapatero en inmigración, educación, precios y ETA en un duro debate"

PÚBLICO: "La crispación pierde a Rajoy"

Despois de mil anos sen actualizar, algo para reflexionar sobre o tan soado "debate" (quedaríalle mellor "discurso doble e cronometrado") que tivo lugar onte. Non me gusta a política, pero que o vin con humor, porque é inevitable non rirse con esas dúas personaxes, a súa demagoxia e as súas palabras meticulosamente estudiadas e pateticamente ditas como se non fose así. Que se pode dicir dun debate que tiña que cumplir 50 condicións para levarse a cabo... Xa estou vendo ós de cada partido coa súa grabación de onte diseccionando cada sílaba pronunciada polo contrario para preparar o próximo. Si... como di un cartel que anda por aí "Teatro, o teu é puro teatro".

PD: "Buenas noches y buena suerte"??? Que forma de acabar é esa? Pensa que así vai gañar mais votos?