Terra de ninguénCADA CORAZÓN É UNHA CÉLULA REVOLUCIONARIA Xa consumimos demasiado tempo instalándonos no mundo, prende a chispa que che fai falta e... 3, 2, 1, adiante! |
![]() |
|
Se muestran los artículos pertenecientes a Mayo de 2006. Resumen
04/05/2006Hai que aprender a dicir adeus cando non é un atalogo![]() Ao longo de toda a nosa vida coñecemos centos e centos de persoas. Cada unha delas ten o seu papel na nosa vida, uns cambian a nosa forma de pensar, outras fannos repudiar certos modos de vida, algunhas simplemente son un apoio... Uns marchan e outros quedan. O que hai que ter claro é que cada persoa ten que percorrer o seu propio camiño e nel pode cruzarse contigo. A parada pode ser longa ou pode ser breve, pero nunca pasa desapercibida. Sabes cando te despides da xente quenes son os que probablemente volvas a ver e cales non, pero dá pena igual despedirse, porque nunca se sabe o que pode pasar. Aínda que os que máis vínculo teñen contigo é moi probable que algún día da túa vida e nalgún lugar do mundo apareza un cruce de camiños e a parada volva a surxir. Por iso, porque hai centos de persoas que poden pasar por onde ti, hai que aprender a olvidar ese vacío que deixan as despedidas e a disfrutar máis da xente mentres estás con ela. Porque como xa dixen uns marchan e outros quedan. Carpe diem e carpe os amigos! :D 06/05/2006Que non hipotequen a túa vida"Todos los españoles tienen derecho a disfrutar de una vivienda digna y adecuada. Los poderes públicos promoverán las condiciones necesarias y establecerán las normas pertinentes para hacer efectivo este derecho, regulando la utilización del suelo de acuerdo con el interés general para impedir la especulación. La comunidad participará en las plusvalías que genere la acción urbanística de los entes públicos (Art. 47 Constitución Española)" Esta dejación de obligaciones ha causado que:
- Que el acceso a la vivienda por parte de la población joven se haya convertido en algo prácticamente imposible con esfuerzos medios de compra que involucran en algunas comunidades cerca del 90% del salario de un joven y del 60% en el caso de una pareja joven, lo que unido a los también altísimos precios del alquiler, se traduce en una bajísima tasa de emancipación a nivel nacional del 40% y en unos niveles preocupantes de endeudamiento familiar para aquellos que sí han conseguido emanciparse. - Proliferen las viviendas vacías y secundarias que, en la mayoría de los casos, son mantenidas así con fines especulativos: En España según el último censo de población y viviendas realizado en el año 2001, hay 3.091.596 viviendas vacías, a las que si se suman las 3.351.300 viviendas secundarias, encontramos un total de 6.442.896 viviendas que o bien no se usan, o bien se emplean con una intensidad reducida. - Se haya experimentado que el crecimiento de la economía española se apoye en un recurso de dudosa sostenibilidad como es la construcción y que se haya producido una atracción masiva de la inversión privada con fines lucrativos sobre un bien de primera necesidad como es la vivienda. El encarecimiento derivado de este incremento de demanda ha provocado que a un amplio sector de la población, se le niegue el acceso a ese bien de primera necesidad y a otro gran sector, le suponga endeudamientos por periodos de hasta 40 y 50 años. Como datos significativos, la construcción contribuyo en 2003 con un 22% al aumento de la riqueza nacional y la inversión extranjera en inmuebles españoles crece cada año, mientras en el resto de áreas disminuye, y ya supone un 40,5% del total de la inversión extranjera directa en nuestro país. (5) - Haya descendido la calidad de vida de la mayoría de los ciudadanos en la mayoría de las capitales y se haya permitido que los barrios céntricos, con infinidad de viviendas vacías, no tengan un adecuado relevo generacional que permita seguir amortizando instalaciones e infraestructuras. Mientras, la obsesión por la construcción de nuevos barrios en la periferia ha provocado el colapso de las vías circulatorias y medios de transporte en los desplazamientos diarios hacia los puestos de trabajo, dificultades de movilidad que también se han visto agravadas por la concentración inexplicable de grandiosas superficies comerciales en zonas de alto poder adquisitivo. - Se haya producido un despilfarro de recursos naturales, como el agua o energía y un daño irreparable a espacios de gran valor medioambiental, con la construcción de viviendas cuya demanda solo está sustentada por grupos de inversión que tienen como único objetivo la especulación y el beneficio inmediato fuera de toda lógica productiva y desarrollo sostenible. - Escasez de inspección y regulación de un sector en el que han aumentado significativamente los abusos y delitos: economía sumergida, defectos de construcción, infraviviendas, contratos abusivos, información falseada, sociedades 'fantasma', etc. Esto ha llevado a organismos como la Agencia Tributaria a tomar medidas para redoblar el control de este tipo de negocios, pero hasta la fecha, no se han tomado medidas concretas para proteger a los particulares frente a lo que es, en la mayoría de los casos, el mayor esfuerzo financiero de sus vidas.
Para máis información e saber cales son as reivindicacións da sentada do próximo día 14 ás 17.00 ide a www.viviendadigna.org ou www.escolar.net/wiki/index.php/Sentada_por_una_vivienda_digna. Xa é hora de tomarse as cousas en serio. A Coruña: Praza de María Pita Santiago de Compostela: Praza do Obradoiro Vigo: Porta do Sol 15/05/2006Berra comigo![]() Un día soñei que tiña un megáfono. Era branco e vermello. Simplemente susurrando cos meus beizos pegados as miñas palabras chegaban á fin do mundo. Ese mesmo día soñei que estaba na zona vella de Santiago en pleno verán. As rúas estaban abarrotadas de xente. Xente que ía, xente que viña. E alí estaba eu co meu megáfono, mirándoo, como se caese do ceo. Sen pensalo comecei a berrar. Berrei por min e berrei por todos. Berrei pola pobreza, polos nenos sen infancia, polos inmigrantes que chegan mortos ás nosas costas, polos maltratos, polas masacres, polas mortes inxustas, pola natureza destruida, pola falta de conciencia, polo conformismo, polo egoismo, pola hipocresía, pola sede de poder. Berrei por etcétera. Cando me din conta unha marea de xente me perseguía, xente que berraba comigo, xente descontenta con este mundo, cos billóns de inxustizas que cada segundo se comenten en calquer lugar do planeta. Sen darme de conta comezara a primeira manifestación por un mundo diferente. 20/05/2006Con la casa a cuestas![]() Para min, "a miña casa" é alí onde paso máis tempo. Neste momento considero máis casa o piso de Vigo que a miña casa en Lestedo. No verán, pois será a outra. O ano que ven pois onde me toque e para o outro quen sabe. Se nalgún momento me vise obrigada a deixar a casa onde me criei non tería ningún problema, pois só é un lugar cheo de cousas. Quedarán os recordos, mais un fogar pode erguerse en calquer sitio. Esto téñoo moi claro dende que decidín adicarme a vagar por onde sexa. Sei perfectamente que esa habitación que teño, recén renovada, será o meu albergue en vacacións e visitas. Co tempo hai que ir tomando decisións e unha delas é non voltar. Quen sabe, igual nun ano todo cambia e quedo a vivir aí para sempre... Non sei, a vida da xiros inesperados e imprevisibles. Por iso discutía naquela conversa infinita que eu nunca me embarcaría na compra dunha vivenda, polo menos ata que asente a cabeza. Non sei onde estarei o ano que ven, nin o próximo, nin o outro. Para min, agora unha casa é un lugar onde durmir, onde ter as cousas gardadas, onde pasar momentos con xente que pode que mañá non estén porque sexan sustituidas por outras. Cando un día atope o sitio que me convenza, que me encha de verdade, no que diga "aquí quero ficar", entón aí pensarei en mercar algo se os meus medios mo permiten. Mais, ¿para qué hipotecarse agora tan xove? 23/05/2006Queridos Reis Magos: quero ser omnipresente.![]() Que gusto dá que a pesar das distancias e de non poder vernos, cando nos volvemos encontrar todo sexa como sempre, como se nos víramos tódolos días... É unha pena botar meses sen ver a unha persoa á que aprecias. Cando esto ocorre, unha amizade sempre corre perigo, polo que ainda se así superas as dificultades e non se rompe é unha profunda alegría. Ojalá puidera estar en mil sitios ao mesmo tempo... Eso vai por ti Eva, por ti Eli, por ti Richi, por ti Dabiz, por ti Gema, por ti Carmen, por ti Gabi... 30/05/2006Só é martes un día á semana![]() Me da vértigo el punto muerto (Fragmento do poema "Ideario" de Francisco M. Ortega Palomares) Tes razón, teño que darlle unha oportunidade á poesía, e que menos que con ésta. Totalmente identificada. |
Archivos
Enlaces
|