Terra de ninguén

Parece incrible, en serio. Ti vas polos pasillos das facultades e escoitas guachichosasdfoerpeieqwerueqwr (aja, entendino todo), vas pola calle e cruzaste con xente q vai falando (flasfjaslfjaslf), o mais oui, il y a beaucoup de gens qui parlent en different languages, so you can see unha mescolansa de diferentes culturas... aqui hai de todo, chinos, tailandeses, alemans, franceses, hindus, espanhois (unha plaga deles), xaponeses, portugueses, mais espanhois... (Creo que hai poucos ingleses aqui, agora que o penso, jajaja). A verdade e que e moi reconfortante poder vivir esto. O campus e un "hervidero" de xente de todalas razas e culturas, de todalas linguas e relixions (e non relixions)... Sempre me gustaron as misturas, as linguas como sabedes. E todos vinhemos cunha idea, poder comunicarnos en ingles, pero a que non estaria ben poder comunicarnos en todalas linguas? :) Como en Babel.

Ahora te entiendo mejor, Eva. Ahora se lo que se siente y me hizo falta ponerme en tu situacion para llegar a sufrirlo...
Lo siento.
Ahora entiendo como te sentias cuando no saliamos algun dia y nos quedabamos en casa haciendo nada... Ahora entiendo porque te ponias triste si no estabamos el dia que llegabas...
Lo siento, otra vez.
Ayer me entere de que dos de las personas que mas quiero no van a estar el fin de semana que llego y la primera semana no voy a poder estar con ellas. Que impotencia! Como me gustaria tener una macrobienvenida con toda la gente que quiero en el aeropuerto. Que solo estoy un mes! decias. Cuanta razon tenias!
Lo siento un monton.
Ahora he aprendido la leccion. No hagas a los demas lo que no quieras que te hagan a ti.
Por lo menos voy a poder estar contigo, la primera vez que celebro mi cumpleahos contigo y la que mas ilusion me hace.

Bueno, despois desta semana tan axetreada, na que case lle desgasto as rodas o coche, xa podo respirar tranquila... Xa estou aquí, coa miña xente, que ganas tiña! Pero que conste que non tiña ganas de vir para quedar, senón ganas de vervos a todos e volver a marchar cara esta nova experiencia que a verdade non sei cara onde me leva... Despois de levar tres meses ala, coñecendo aquela cultura tan diferente e acostumandome a ela, doume conta de que é algo que me gusta de verdade, do que aprendes moitisimo. Como me gustaría poder votar un ano en cada pais do mundo e absorber novos valores, aprender novas linguas e coñecer xente nova da que aprender. Vendo o bo dos outros paises podes conseguir acadar un equilibrio interior, pero vendo a malo aínda máis, porque enséñache a valorar e a crear a túa propia moral. Xa sei que o equilibrio é imposible, pero como moitos sabedes eu son unha persoa de utopias.
Estas palabras axudáronme moito a comprender cousas: "Piensas que tú eres el personaje y que el resto es el decorado, pero en el mundo se están viviendo millones de películas diferentes", by Maxi.

Cada ano que pasa voume dando conta disto, pero este ano ainda mais. O feito de estar fora, coñecendo cousas novas dache moito que pensar, son moitas horas de cavilamentos existenciais... Daste conta de toda a xente interesante que pode haber no mundo, non só hai xente avariciosa, perversa e egoísta resultado dos ingredientes desta nova sociedade hipócrita. Non, tamén hai xente coma ti, que se interesa por intentar cambiar esto, ou polo menos é consciente do que pasa e pode aportar algo. Xa levo coñecida xente de todas partes, xente que vale a pena coñecer, e chega un momento no que paras todo e pensas: non está todo perdido. Unha económica de Nambia, un ecoloxista italiano, unha artista italiana, un anarquista de coruña, un inxeniero de malasia, ingleses normais, españois "sabios"... Eu que sei! Unha mistura interesante.
Bienvenido al club de los imposibles, de balas perdidas con siete vidas...

La distancia me nubla
y genera confusión,
del trayecto que dista
entre tú y yo...
(Söber)

Jodida distancia. Da igual o que haxa entre dúas persoas, amor, amizade, ambas cousas... pero a distancia sempre o jode todo. Por máis que o intentes, que intentes manter unha relación, sempre quedará en algo máis ou menos superficial ou inacabado, por que? Pode ser porque non vives o día a día con esa persoa, non estás ahí sempre para consolar, aconsellar, rir ou chorar. O teléfono non o soluciona todo, é máis, soluciona pouco...
Non sei que vou facer o ano que ven, pero sei que me vai a doer moito cando teña que deixar ás persoas que me está gustando tanto coñecer. Non son o mismo as visitas guiadas polas cidades e pobos de ensoño...

Zzzzzzzzzzzzzzz
Zzzzzzzzzzzzzzz
Zzzzzzzzzzzzzzz
Catch them, please...